Maandag 13/07/2020
Julie CafmeyerBeeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Werk ik aan mijn faillissement omdat ik mijn mond opentrek?

Julie Cafmeyer is theatermaker en columnist. 

Enkele maanden geleden werd ik gevraagd om mee te doen aan het tv-programma Taboe. In Taboe gaat comedian Philippe Geubels in gesprek met mensen met wie je eigenlijk niet mag lachen zoals holebi’s, terminaal zieken en mensen met een andere huidskleur. Op die manier probeert hij tot humor te komen die niet kwetst. Elke aflevering eindigt met een comedyshow waaruit blijkt dat hij veel geleerd heeft over de groep in kwestie.

Ik werd gevraagd voor de aflevering waarin er met vrouwen zou worden gelachen. De redacteur nodigde me uit voor een koffie en stelde de opnamedagen voor als een vakantie waarin er gezellig zal worden gekletst over vrouw-zijn. Ik zei dat ‘over vrouw zijn praten’ voor mij geen vakantie is, maar een vak. Voor mij is vakantie een zwembad, een margarita en liefst een beetje seks. Drie dingen die daar waarschijnlijk niet zouden zijn. Ik wilde dus betaald worden. Dat begreep hij en hij verzekerde me een vergoeding.

Toen ik enkele weken later een financieel voorstel wilde, vroeg hij of ik nog zou meegaan als ik niet betaald werd? Er was geen geld meer door corona. Begrijpelijk, maar ja: iedereen heeft natuurlijk last van die crisis. Het gaat ook niet om corona, maar om dit: hoe komt het dat tv-makers die de ambitie hebben om taboes te doorbreken, een veel groter taboe in stand houden? Het taboe dat vrouwen en andere kwetsbare groepen die in de mediasector actief zijn zo vaak worden wijsgemaakt dat hun werk een ‘kans’ is. Ze mogen onbetaald reflecteren over hun minderheidspositie terwijl Geubels een paar duizenden euro op zijn rekening krijgt en een nieuwe show maakt. Ik vind dat geen goede grap.

Alle respect voor de makers, maar waarom zoeken zij het echte ongemak niet op? Ze kunnen bijvoorbeeld inkijk geven in de lonen bij mediabedrijven, onderzoeken hoe het staat met equal pay en cijfers rondom diversiteit in kaart brengen. Waarom verdienen altijd dezelfde mensen het grote geld en worden ze alsmaar machtiger? Waarom lossen ze het probleem niet voor mij op in plaats van het te bevestigen?

Ondertussen wordt mijn werk voorgesteld als vakantie, iets waarvoor ik blij mag zijn omdat het aandacht trekt en ‘visibiliteit’. Ik – met vele anderen – krijg een wereldbeeld waarin me wordt wijsgemaakt dat een échte carrière niet voor me is weggelegd. Alleen een select groepje van voornamelijk witte, heteroseksuele mannen krijgen het voorrecht om hun stempel te drukken.

De ervaring leert me dat als ik een kritische column schrijf over De ideale wereld, mijn uitnodiging als studiogast niet doorgaat. Hang ik nu de vuile was buiten? Kom ik op een zwarte lijst? Werk ik aan mijn faillissement omdat ik mijn mond opentrek? Ik denk gewoon mee. En dat doe ik in deze columns, correct betaald. Dat is mijn werk.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234