Woensdag 26/01/2022

ColumnHilde Van Mieghem

We zijn van onze zelf opgetrokken pretentieuze sokkel gedonderd, wij, de mens die zich heer en meester van het heelal waant

Hilde Van Mieghem. Beeld DM
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Hilde Van Mieghem

Bericht van mijn zusje: J. heeft corona. Haar zoon heeft bij terugkomst van zeeklassen positief getest. Ik niet, schrijft ze nog, maar wat nu? Moet ik nu in quarantaine? Ik weet het niet meer. Het is onduidelijkheid troef.

Het is de derde keer sinds corona voor het eerst op de proppen kwam dat ik hier in Italië zit. Een betere bescherming is niet denkbaar. Het virus krijgt geen voet aan de grond op deze verlaten en afgelegen plek.

Sowieso gaat het hier in dit land veel minder hard. Het masker is hier nooit uit het straatbeeld verdwenen. Je komt geen winkel in zonder. Iedereen die gaat werken, in welke sector dan ook, moet gevaccineerd zijn en een CST kunnen voorleggen of men komt de werkvloer gewoon niet op. Simpel. En het scheelt een hoop gekrakeel.

En dan is er nu omikron.

Drie dagen later. Ping! Bericht: ik ben nog steeds negatief en J. is veel beter, wat gesnotter nog, meer niet. We bellen elkaar. Mijn zusje vertelt dat ze nog eens naar Terzake keek, iets wat ze niet zo vaak doet maar nu helemaal gaat vermijden. “Anders slaap ik niet meer”, zegt ze. “Je had het moeten horen. De hele wereld is in paniek. Horror komt op ons af! Wat bezielt die mensen? Dat wordt gewoon gezegd. Ze maken iedereen doodsbang.”

Heb je B. al gesproken, vraagt ze? B. is een van mijn drie broers. Hij woont al meer dan dertig jaar in Zuid-Afrika, in Johannesburg, de plek waar omikron voor het eerst werd ontdekt. Ik facetime hem. Hij is woest over hoe de wereld Mzansi behandelt, zo noemt hij zijn land. “De besmettingen stijgen ook hier maar zijn nog altijd maar één tiende van wat er in België en Europa gaande is.”

Ik voel me wat leeg als ik ophang. Ik ga wandelen met mijn hondje Mr. Wilson. Wanneer houdt dit op? Twee jaar geleden, en vorig jaar ook, prees ik me gelukkig dat ik hier veilig en wel op deze afgelegen plek in de natuur zat waar het virus niets te zoeken heeft, bij gebrek aan gastheren.

Maar nu voor het eerst heb ik zelfs hier een claustrofobisch gevoel. We zitten gevangen in een wereld die overspoeld wordt door microscopisch kleine vijanden.

We zijn van onze zelf opgetrokken pretentieuze sokkel gedonderd, wij, de mens die zich heer en meester van het heelal waant. We worden flink de mantel uitgeveegd en het einde van die neergang is nog niet in zicht. Is het niet een virus, dan is het wel het veranderende klimaat dat ons pandoering na pandoering verkoopt.

Somber wandel ik naar het verlaten gehucht Gello. Mr. Wilson en ik lopen door een verwilderde dreef met aan weerszijden statige cipressen. Het weer is nog grijzer dan ik ben. Een gevoel van uitzichtloosheid overvalt me.

Mr. Wilson blijft stok­stijf staan, één pootje opgetrokken, de oren gespitst, de staart de lucht in! Ik hoor het ook, in de verte, kinderstemmen. We lopen verder en midden in het verlaten dorp spelen vijf jongetjes voetbal. Ciao signora, roepen ze vrolijk. Ciao ragazzi, roep ik terug.

We moeten volhouden, al is het een Grieks alfabet lang, denk ik, en ga op een bankje naar dat jong geweld kijken. Mr. Wilson duikt mee achter de bal aan.

Hun kristalhelder gelach is balsem op mijn ziel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234