Maandag 25/05/2020
Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

We zijn té cool willen worden, en we zijn doorgeschoten naar vadsig, zelfvoldaan, verwaand en vet

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Verder de heuvel op staan nog zeven huizen. De straat loopt dood op de Duitse grens, het is te zeggen: ze verandert in een boswegel, enkel berijdbaar door het zware materieel van de houtvesters.

De auto’s van de bewoners kennen wij. Die van hun geregelde bezoekers ook. Nu boer Huppertz met koeien gestopt is en zich op de maïsteelt heeft gezet, rijdt ook de melktankwagen niet meer elke avond naar boven. Wij missen hem, het was een geruststellend ritueel. De melk is klaar.

Nu de koeien weg zijn, heeft onze leenhond Luna niets meer om handen – er zit wat van een bordercollie in haar mix, en zij hield eraan om tijdens het melken de dieren bij elkaar te jagen, met de nerveuze speelsheid eigen aan het ras. Het hoeft niet, zei boer Huppertz, ze komen zo ook wel, maar ze vindt het fijn en het geeft haar een doel.

Luna is dik geworden. Toen wij begin februari terugkeerden uit het Spaanse bergdorp, moesten wij twee keer kijken.

Toen een tijdje later Boef bij ons was, kwam ze ons nietsvermoedend van ver tegemoet gelopen, om dan bij het zien van onze compagnon geschrokken achter een heg weg te duiken. Intussen zijn ze goede vrienden. Boef graaft de putten en Luna eet de muizen op.

Als het lente wordt, komen normaal de verkeerdrijders. Hier is er eentje, zeggen wij tegen elkaar, en dan is het een kwestie van minuten voor wij de auto zien terugkomen. Soms zijn het groepen motorrijders. Wanneer de laatste de helling opsnort, kruist hij de wederkerende eerste, die teken doet met zijn hand.

Waarom zijn we en masse in die shortski gaan geloven? Hopelijk gaan mensen zeggen: het leven is best ook plezierig met minder.Beeld Getty Images

Deze lente hebben wij er nog geen enkele gezien. Ook tijdens onze wandelingen valt ons de omineuze kalmte op, overal – een stilte die je normaal alleen in de allerkoudste wintermaanden voelt, als het leven letterlijk wordt ingevroren en alles blauw en grijs ziet, en de mensen zich in hun kleinste keuken verschansen.

Het is akelig, maar het is ook net alsof de wereld na eeuwen van krankzinnigheid even herademt, zei mijn vrouw. Het gekletter houdt even op. De dieren denken: wat krijgen we nou? Even schluss met het gevreet en het geschraap, even nadenken.

Hopelijk levert het straks iets op, antwoordde ik. Gaan mensen zeggen: het leven is best ook plezierig met minder. Waarom zijn we en masse in die shortski gaan geloven? Vonden we dat plots zo modieus om na ons krankzinnige leven nog eens in een ijltempo aan recreatie te gaan doen? En in tuinsalons, in krokusbreaks, bladblazers, thuistapinstallaties, trampolines, poetshulpen, vuurkorven, hooggevoeligheden, pedelecs, wijnroutes rond Kaapstad, twee auto’s, intoleranties, verwenweekends en plastic bakjes met voorgesneden exotisch fruit? Geen wonder dat de aarde kwaad wordt. We zijn té cool willen worden, en we zijn doorgeschoten naar vadsig, volgevreten, zelfvoldaan, vraatzuchtig, verwaand en vet. Ik ga nog een shortski’tje inlassen, anders wordt het zo lang tot aan de paasvakantie.

Blurf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234