Zondag 20/09/2020
Beeld DM

OpinieAya Sabi

We zijn inderdaad de verandering die we in de wereld willen zien

Aya Sabi is auteur van ‘Verkruimeld land’. Ze schrijft nu tweewekelijks voor ‘De Morgen’.

Jaren geleden zag ik een documentaire over een meisje in Afrika dat gemarteld werd omdat ze bezeten was verklaard. Het beeld van haar verminkte huid heeft me nooit losgelaten. Achteraf gezien was ik misschien te jong voor zoveel wreedheid, had ik beter kunnen struikelen over mijn eigen rolschaatsen en mijn knieën kunnen schaven. Zo oppervlakkige littekens voor een leven verzamelen en geen uit elkaar gescheurd hart, want waarom kon ik huilen om een kapotte knie en moest zij huilen om een kapotgemaakt leven? Ik was twaalf en het leven was zo oneerlijk. 

Ik besloot er een boek over te schrijven. Elke dag na schooltijd, wanneer ik mijn huiswerk had gedaan of als ik niet in slaap viel, schreef ik over mijn personage dat toen mijn allerbeste vriendin werd. Ik wilde de wereld veranderen. Toen ik het verhaal had geschreven, stuurde ik het op naar bijna alle uitgeverijen die er waren. Ik kreeg steeds hetzelfde mailtje terug: ‘Dit manuscript past niet binnen ons fonds.’ 

Ik had toen nooit inkt in de printer dus kan ik u nu niet beschrijven hoe ik de honderden pagina’s in propjes heb gefrommeld en in de prullenbank gegooid. Maar geloof me, ook al mist deze scene het nodige drama, toch was het een onvergetelijk moment: ik sleepte het Word-document naar mijn virtuele prullenbak, heb waarschijnlijk even gehuild en ben meteen opnieuw begonnen. De roman werd uiteindelijk een kortverhaal in een verhalenbundel die wel gepubliceerd werd. Hoera. Maar de wereld? Die was nog steeds niet veranderd.  

En hoe meer mijn carrière vorm kreeg en ik grote en mooie dingen mocht doen, des te meer ik mijn verwachtingen aanpaste aan de teleurstelling. Schrijven werd niet meer het doel, maar het middel, om groter te worden, zelf een stem te krijgen, grote dingen te doen in de wereld waar je geld en netwerken nodig hebt, geen woorden. Het gaat voor mij dus niet meer om manieren om bijdragen te leveren aan de maatschappij, maar om manieren om de maatschappij te zijn. Niet op deuren kloppen om misschien een platform te krijgen, maar om platformen zelf te bouwen, proberen zo onafhankelijk mogelijk te zijn van het toxische systeem, hoewel we er nooit helemaal van los zullen raken. 

Het zijn artiesten die me hierin zijn voorgegaan hierin waar ik nu bescheiden naar opkijk. Ik kijk bijvoorbeeld naar Akua Naru, een Amerikaanse hiphopartiest die tegelijk ook onderzoekster is aan de universiteit van Harvard en nu een crowdfunding is begonnen om een de eerste free-access onlinedatabase te ontwikkelen die de oeuvres van vrouwelijke hiphopartiesten wereldwijd verzamelt, ontsluit en onderzoekt. Haar kersverse beweging noemt zichzelf TheKEEPERS. 

Een canon is belangrijk omdat vrouwen uit de hiphopgeschiedenis zijn gewist, de platformen geen toegang bieden, de radiostations vrouwen negeren en er bijna geen vrouwelijke rappers bij de grote labels tekenen, tenzij ze meedraaien in de oversekste taal en beelden van de hiphopwereld. Het zijn de Cardi B’s die wel groot worden. Maar deze vrouwen wachten niet tot ze plek krijgen, ze maken plaats, omdat ze geloven dat zij de cultuur bouwen en niet dat ze slechts een bijdrage leveren aan de cultuur. Ze schrijven de geschiedenis, tekenen zichzelf op, wachten niet tot er over hen geschreven wordt. Want we zijn inderdaad de verandering die we in de wereld willen zien.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234