Vrijdag 06/12/2019
Beeld rv

Column

We zijn bijna twee jaar verder, zij is van een somber spook stilaan in een vriendelijke geest veranderd

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw.

Omdat wij voor de Boekenbeurs toch twee weken lang in de beschaving waren, nu ja, beschaving, had ik ja gezegd tegen een paar bibliotheken die gevraagd hadden om een avond te komen spreken over Zo donker buiten, het boek dat ik schreef over mijn moeder, haar alzheimer en haar dood.

Het was afwachten hoe dat zou verlopen. We zijn bijna twee jaar verder, zij is van een somber spook stilaan in een vriendelijke geest veranderd en in mijn herinnering ligt zij steeds minder vaak, nog slechts huid en knoken, te zieltogen in een ziekenhuisbed. Almaar vaker loopt zij, jong en stralend, blootsvoets door een bedauwde weide vol lentebloemen, de vogels groetend en glimlachend naar het nog onbespoten zoontje aan haar hand, maar je weet maar nooit wat een levend publiek met je doet. Dat boek over haar schrijven was een goed idee, een mooi eresaluut, maar het is ook een soort van zerk geworden, die te pas en te onpas kan worden opgelicht.

Telkens zat de zaal vol, en wel met mensen die daar niet zaten om zich eens goed te amuseren – zij waren kalm en ernstig, veelal wat ouder, in hun ogen blonk de angst voor de ziekte met de grote A. Die bezorgdheid spreekt altijd uit de vragen achteraf – wat waren de eerste symptomen; wanneer dacht u: het is zo ver; had zij zelf iets in de gaten?

Van erge dingen willen wij altijd zoveel mogelijk de voortekenen kennen.

Beeld BELGAIMAGE

Je kunt op zo’n avond de onrust wat uit de lucht halen door wat humor aan de saus toe te voegen. Het grapje over mijn vader met zijn noodknop doet het altijd goed. Hij heeft zo’n knop die hij aan een lanyard om z’n hals moet dragen, voor het geval hij valt op een van zijn wandelingen, dan kunnen ze ergens in een centrale met hem communiceren en hulp sturen. Na veel gemor (“Dat is voor oude mensen”) had hij de knop eindelijk in gebruik genomen, maar al na enkele dagen liep het mis.

Hij was nog maar honderd meter het bos in, toen de centralist hem waarschuwde: ‘Mijnheer Peeters, uw batterij is bijna leeg!’ Het moet hem toegeklonken hebben alsof de Schepper zelf hem toesprak, en dan nog met een omineuze boodschap, daar in de stilte van het Beverlose bos – hij was erg geschrokken en het heeft maanden geduurd voordat hij het pratende onding weer eens aan zijn lijf verdroeg.

Dan wordt er hardop gelachen en is de alzheimer weer even vergeten.

Op de avond van onze terugkeer in de Oostkantons stond ik in de keuken gobbetti in een eenvoudige tomatensaus klaar te maken, met een versneden overschotje kip en buffelmozzarella, toen plots het elastiek losschoot dat al die tijd de spanning bijeen had gehouden. Al het beteugelde verdriet, dat zich al die avonden in een voor spreekbeurten geschikte variant had laten dwingen, kwam er in één krachtige geut weer uit.

Ik werd door mijn vrouw vakkundig getroost.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234