Zaterdag 25/05/2019

Column

We worden nooit wereldkampioen

Tv-maker Eric Goens. Beeld RV Jorne Daems

Een uitgelezen elftal gastcolumnisten schrijft elke dag over hoofd- en bijzaken van het WK voetbal. Vandaag: tv-maker Eric Goens.

Eén groot toernooi hebben we gewonnen. Eén. Het was de glorietijd van Désiré ‘Dis’ Bastin, opgeleid bij Chelsea FC en latere uitbater van café Den Oude Vogelzang in ’s-Gravenwezel.

Centraal in de verdediging, nog twee ronkende namen: Olivier Deschacht en Timmy Simons. We schrijven 1920 en de Rode Duivels winnen de olympische voetbaltitel, op het Kiel in Antwerpen, tegen Tsjecho-Slowakije.

Eerlijk is eerlijk, zelfs die titel hebben we niet echt gewonnen. Bastin & co. kregen na 6 minuten een penalty cadeau. Vervolgens werd een flagrant buitenspel niet afgevlagd en toen in de 43e minuut een gefrustreerde Tsjecho-Slowaak met rood van het veld werd gestuurd, stapten alle Tsjechen en Slowaken richting kleedkamer. Eindstand: 5-0. Olympisch kampioen, bij gebrek aan een tegenstander.

'Oep ’t Kiel is het altijd plezant’, maar die dag net iets minder. Een veldbestorming volgde, de Tsjecho-Slowaakse vlag werd door woedende Belgische supporters aan flarden gescheurd en in brand gestoken, burgervader Jan De Vos vorderde in de beste Antwerpse traditie het leger op om het veld te ontruimen. Ons enige moment de gloire was een moment van collectieve verdwazing.

Dus nee, we zijn geen winnaars. We zijn het nooit geweest en we zullen het ook nooit worden. Tenzij misschien in ons hoofd. Want het is de laatste decennia de nieuwe volksaard geworden, om onszelf op voorhand de grootst mogelijke successen toe te dichten. Elk songfestival opnieuw winnen we. Tot de stemming begint. Rond elke kerktoren rijdt een nieuwe Eddy Merckx. Tot de eerste beklimming volgt. En elk EK of WK is een garantie op goud. Tot Argentinië of godbetert Wales passeren.

Eigenlijk hoeft dat niet eens zo erg te zijn. Een beetje euforie polijst hart- en bloedvaten, zelfs al gaat het om flagrante zelfoverschatting. Maar er is helaas nog een andere constante. Want na elke niet-ingeloste verwachting zagen we als volleerde kettingzagen onze helden middendoor. Even plots wordt het land dan dagen- en wekenlang overspoeld door azijn en venijn en regent het striemende post factum-analyses door Stephan, Joël et les autres.

Vrienden allemaal tezamen, bij deze, een warme en oprechte oproep: niet doen!

Echt waar: niet doen!

We worden namelijk – en alweer – géén wereldkampioen. Erger nog, we worden het nooit. Dus, laten we berusten in ons lot, bestel nog een pint, nestel die handpalm tussen pens en broekriem en geniet, een wedstrijd of vier, misschien vijf.

Beeld RV Jorne Daems
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.