Dinsdag 22/10/2019
Beeld rv

Column Julie Cafmeyer

We worden al te vaak bang gemaakt voor de liefde, voor het leven, voor de risico’s die we willen nemen

Julie Cafmeyer is columnist.

Ik was op de boekpresentatie van Julian, het nieuwe boek van Fleur Pierets. Tijdens de openingsspeech vertelt Fleur dat in de Verenigde Staten jaarlijks 1,8 miljoen kinderen tussen 12 en 22 jaar zelfmoord overwegen omdat ze uitsluiting ervaren vanwege hun geaardheid. Pesten, discriminatie. Uit een studie blijkt dat de steun van maar één volwassene nodig is om die suïcidale gedachten met 40 procent te verminderen. 

Na de speech draai ik me om en kijk ik naar drie vrienden van me. De tranen rollen van hun wangen, en het stopt niet. Deze vrienden zijn gay, en ik besef dat ik nog geen tiende weet van wat zij hebben doorgemaakt omdat deze mannen van mannen houden.

Ondertussen is het drie uur ’s nachts en lees ik het boek. Fleur wilde met haar geliefde, Julian, in 22 landen trouwen. ‘Project 22’ is een kunstwerk gestuurd vanuit liefde waarin we worden geconfronteerd met de vraag waarom twee vrouwen of twee mannen nog steeds niet over de hele wereld kunnen trouwen. Nadat ze voor de vierde keer getrouwd zijn in Parijs blijkt Julian heel ziek te zijn en zal ze nog maar zes weken leven.

Het boek is een herinnering aan de liefde van haar leven, het verlies van die liefde en de verzameling quotes, boeken, vriendschappen, kunstwerken en ontmoetingen die haar in leven houden tijdens dit verlies.

Mensen die voluit voor de liefde gaan, krijgen soms te kampen met vooroordelen: doe maar een beetje normaal, laat het rustig groeien, geef je niet te snel over. Het kan pijn doen.

Fleur en Julian zijn voluit voor de liefde gegaan. Ze volgden geen script, maar vonden hun manier van liefhebben uit. Ze verkochten hun hele inboedel, reisden de wereld rond en startten een magazine op. Dit alles met de steun van een leuze gevonden op een yogi-theezakje: “Veiligheid is een dure illusie.”

We worden al te vaak bang gemaakt voor de liefde, voor het leven, voor de risico’s die we willen nemen. Vroeg of laat kom je met je voeten op de grond.

Wat mij aangrijpt in het boek is dat Fleur altijd op de grond staat: als ze verliefd is, als ze schrijft, als ze rouwt. Ze leeft in een wereld zonder geesten, zonder bijgeloof, zonder tekens. Haar leven is de betekenis die zij daar zelf aan geeft. Ze gelooft in dat wat is.

Op die manier zijn het werk en de liefde van Julian en Fleur een pleidooi om lief te hebben wie we willen, op welke manier dan ook. We hebben een keuze. En als het op een dag pijn doet, hebben we nog altijd de mogelijkheid om onszelf heruit te vinden. Opnieuw en opnieuw.

Fleur staat doorheen haar verhaal elke keer weer op. En dat geeft mij levenslust.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234