Vrijdag 24/09/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

We willen wel gezond blijven maar kunnen helaas niets of niemand meer vertrouwen

Julie Cafmeyer is columnist.

Nadat een agressieve vorm van borstkanker bij haar wordt vastgesteld, doet de Amerikaanse schrijver Anne Boyer onderzoek naar wat het betekent om ziek of gezond te zijn in deze moderne wereld. Ik schreef eerder over haar boek, Het ontsterven, dat blijft nazinderen in een tijd waar bijna alles om ziekte draait.

Boyer zoomt uit en plaatst ‘ziekte’ in een groter geheel. Ze stelt de ethische kant van haar overlevingsdrang in vraag. Zo schrijft ze over de bestanddelen van haar chemotherapie. “Cyclofosfamide komt licht verdund in je urine terecht, maar wordt slechts gedeeltelijk door waterzuiveringsinstallaties weggefilterd en is na vierhonderd tot achthonderd dagen nog terug te vinden in ons drinkwater.”

Taxus wallichiana, een grondstof van haar chemokuur, is sinds 2011 een bedreigde boomsoort.

Een vrouw met een kaal hoofd aan een infuus maakt zich zorgen over een boom die zal uitsterven. Terwijl ze de wc doorspoelt, denkt ze aan mensen die door haar chemokuur giftig water zullen drinken. Ze stelt zich de miljoenen euro’s voor die worden uitgegeven aan haar therapie en vraagt zich af of haar leven dat prijskaartje wel waard is. Toch kan ze niet anders. Ze wil leven. Ook al voelt ze dat er iets niet klopt. Een onethische industrie profiteert van haar ongezondheid.

Er is ook een hiërarchie in het rijk der zieken. Uit studies blijkt dat borstkanker minder vaak bij zwarte vrouwen wordt vastgesteld, maar ze er wel vaker aan overlijden. Mensen die ziek worden in achterstandswijken hebben minder overlevingskansen.

De gezondheidsindustrie richt zich vooral op mensen met geld. Doodsangst doet consumeren. Pas op. Vroeg of laat worden we ziek. We willen wel gezond blijven maar kunnen helaas niets of niemand meer vertrouwen. Ons lichaam is een tijdbom. Farmareuzen, Chinezen, Bill Gates, bespoten appels, gebleachte sojaboter, Walen, politici, antivaxers, schadelijke stoffen in onze douchegel, suiker, bluetooth, wifi, werklozen, de elite, de beurs, virologen, vleermuizen, journalisten, columnisten, kassiers en dokters maken ons mogelijk nog zieker dan we al waren.

Hoe kunnen we de angst voor ziekte dan bezweren? Boyer bevrijdt zich door niet alleen te schrijven over haar eigen zieke lichaam en pijn, maar wordt zich bewust van andere zieken. Deze beweging wordt gaandeweg essentiëler dan haar overlevingsstrijd. Als ze niet van haar lichaam wil vervreemden, moet ze zich verbinden. De remedie is de bekommernis over haar medemens, het water, de bomen. De overtuiging dat uitgeputte lijven op een uitgeputte aarde voor elkaar kunnen zorgen, in plaats van elkaar nog banger te maken en aan te vallen.

Ze schrijft: “Ons lichaam bestaat uit cellen, niet uit tijdbommen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234