Dinsdag 10/12/2019

We tolereren geen valsspelers in de sport, waarom dan wel daarbuiten?

Maria Sjarapova bekende doping gebruikt te hebben. Beeld rv

Wouter Hillaert is woordvoerder van burgerbeweging Hart boven Hard.

Maria Sjarapova die met haar vaste medicijntje ineens aan de doping zit, gokkende spelers bij OHL, een ongebruikte koersfiets met een motortje op het WK veldrijden, matchfixing in het tennis, doping in de Russische atletiek, fraude bij de FIFA... Elke maand barst er weer een nieuwe 'bom' in de sport, explosies die dan dagenlang blijven nagalmen in het nieuws, zelfs al is er soms nog niets bewezen.

De collectieve verontwaardiging en veroordeling die daar steevast bij uitbreekt, is bijna pathetisch. Waarom schreeuwt iedereen moord en brand over (nog maar het vermoeden van) valsspelerij in de sport, terwijl die slechts een schijntje is van alle onzuiverheid die we op zoveel andere domeinen doodnormaal vinden of zelfs toejuichen?

Mocht onze fixatie op het zuiver- en gelijkheidsideaal in de sport ook gelden voor belastingen, ontwrichtende vrijhandelsakkoorden als TTIP en CETA, vluchtelingen, klassenjustitie, mondiale handelsverhoudingen of discriminatie op de werkvloer, dan hadden we nooit een bankencrisis gekend. Dan zouden de armoedecijfers in ons rijke land dalen in plaats van stijgen. Dan konden we het gat in de begroting rustig vullen met dikke boetes voor fiscale fraude bij grote bedrijven. Heel onze wereld draait op vals spel.

Wouter Hillaert. Beeld rv

Begrijp me niet verkeerd. Natuurlijk moet eerlijkheid in de sport de norm zijn. Maar waarom vinden we het dan zo normaal dat alleen de rijkste voetbalclubs de finale van de Champions League kunnen spelen? Van matchfixing gesproken. En waarom gaan valsspelende sportlui steevast als stoute enkelingen tegen de schandpaal, en nooit het achterliggende systeem dat hen daartoe stimuleert? Er is al een dodelijke aanslag buiten het Stade de France nodig om het in sportprogramma's nog eens over de echte wereld te hebben. Op andere dagen heet in Het journaal zelfs de burgeroorlog in Oekraïne gewoon 'een meevaller voor Anderlecht'.

Het is nochtans niet zo moeilijk: sporters op doping zijn dé iconen van een maatschappijmodel dat nu van elke burger verwacht dat die boven zichzelf uitstijgt, de concurrenten een hak zet en winst bekijkt als het eerste levensdoel. Meedoen is al lang niet meer belangrijker dan winnen. Zeker onder deze regering is winnen de norm geworden, en steeds beter presteren het parool. Leve het recht van de sterkste. En losers hebben het aan zichzelf te danken: van werklozen tot kansarmen, van verslaafden tot gebuisde Marokkaanse jongeren. Ze hadden maar wat beter hun best moeten doen, desnoods tot hun burn-out. Win, winner, winst.

Moeten we daar niet eens over doorbomen, desnoods dagenlang, zoals over spookmotortjes in fietsen? Steeds meer mensen starten in de koers van hun leven een vol kwartier na het peloton. Voor Belgen met een migratieachtergrond ligt de lat op de huurmarkt minstens tien centimeter hoger dan voor de rest. En intussen slapen grote aandeelhouders zichzelf rijk op fiscale doping, terwijl hun doordraaiende werkvolk schuif per schuif aan de deur wordt gezet. Waar zitten de Hans Vandeweghes en de Peter Vandenbempts die dáárover in de studio's hun expertise mogen komen delen, met het vergrootglas op zelfs de kleinste overtreding?

Als zuiverheid zo belangrijk is, laten we dan voor elke twintig minuten debat over de invoering van de videoref in het voetbal (maandag gezien in Extra Time) ook twintig minuten debatteren over de invoering van praktijktesten tegen racisme op de arbeidsmarkt. Laten we voor elke reportage over georganiseerde dopingpraktijken in Oost-Europa ook een reportage tonen over georganiseerde belastingontduiking in West-Europa. Als we gelijke kansen en fair play dan toch zo belangrijk vinden?

Tja, zo draait de wereld nu eenmaal. Dat hoor je dan. Maar het kan wel degelijk anders. We zijn niet het slachtoffer van een hoger Grieks lot dat gebiedt dat zeven op tien gemeenten in 2014 bespaard hebben op hun sportfaciliteiten. We zijn het slachtoffer van politieke keuzes. En voor die keuzes bestaan wel alternatieven, heel veel zelfs.

Een stevige vermogensbelasting en minder doping voor bedrijfswagens, meer laagdrempelige wijkgezondheidscentra en minder miljarden voor gevechtsvliegtuigen, zero tolerance voor racisme en meer groene energie om jobs te creëren, meer sociale woningen en een kortere fulltime. Een gezonde geest in een gezond lichaam begint bij een maatschappij waarin iedereen gelijk aan de start komt en de bevoorrading onderweg elke deelnemer versterkt, en niet alleen de sterksten.

Misschien moeten we daarom van de sport wat minder de valsspelerij uitlichten, en wat meer de sportieve basisgeest. "Het draait niet om mij, maar om de ploeg": een veel gehoord cliché bij sportmensen, maar ook de mooiste definitie van solidariteit. Of neem het idee van fair play: het hoort in de titel van elk regeerakkoord. Om die principes hou ik van sport. Sport is ons lang leven. Maar de samenleving ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234