Vrijdag 14/08/2020
Beeld DM

StandpuntSara Vandekerckhove

We moeten erkennen dat de grote kuis in de sport er nog niet helemaal op zit

Sara Vandekerckhove is journalist.

Je moet het hem nageven, de Nederlandse gymcoach Gerrit Beltman. Hij weet hoe excuses moeten klinken. Geen ‘Ja, maar’,  ‘Dat ging toen zo’ of ‘Anderen deden het ook.’ Niks van dat. Hij geeft gewoon eerlijk toe dat hij als coach jonge gymnasten heeft mishandeld en vernederd. Hij schaamt zich diep. En zo hoort het ook.

Zijn uitlatingen zorgen ook voor deining bij de Belgische Gymfed, waar Beltman enkele jaren werkzaam was en onder meer Aagje Vanwalleghem mee naar de Spelen begeleidde. Dat hun samenwerking werd beëindigd, zo benadrukt algemeen manager Lode Grossen, is net omdat zijn aanpak niet strookte met het beleid van de federatie inzake ethiek en topsport. Dat er inmiddels een hele weg is afgelegd, zo klinkt het, en dat ze wat dat betreft garant staan voor hun directe medewerkers en coaches. Als we de gymfederatie mogen geloven, dan lijkt het bijna alsof er nu geen enkel probleem meer is. Alsof die excessen louter iets zijn van het verleden. 

Lees ook

Schuldbekentenis gymcoach legt dieper probleem bloot: ‘Topsport is bastion van winnen en stoer zijn’

Dat er vroeger wel eens werd gescholden of geslagen? Het waren andere tijden, nietwaar. En je kan er natuurlijk van zeggen wat je wil, maar die frêle turnsters uit het Oostblok? Ze zagen er misschien geweldig ongelukkig uit, ze brachten wel medailles mee naar huis. Je moet als olympiër ook niet te teerhartig zijn. Het hoort er nu eenmaal bij. 

Je hoort het de Jean-Marie Dedeckers van deze wereld zo zeggen. 

Het blijft frappant hoe er steevast gegoocheld wordt met woorden als ‘vroeger’. Alsof dezer dagen enkel archeologen met kwastjes de wantoestanden kunnen blootleggen. Alsof je die getuigenissen enkel in bestofte archieven kunt oprakelen. 

In een post op Instagram getuigt gymnaste Gaëlle Mys, die voor ons land drie keer deelnam aan de Olympische Spelen, hoe ze in 2016 de pesterijen beu was en de topsport vaarwel zei. Hoe ze tijdens haar carrière meermaals de voorzitter van de federatie om hulp riep, maar hoe er tot op vandaag nog niks is veranderd. 

Mys heeft het over 2016. Dat is vier jaar geleden. Dat kun je bezwaarlijk ‘vroeger’ of ‘een andere tijd’ noemen.  Akkoord, van corona was toen nog geen sprake, maar Trump raakte dat jaar verkozen en er ontploften bommen in Brussel. Dat is geen ver verleden. Dat lijkt gisteren. 

Het illustreert een zekere hoogmoed: beweren dat er vandaag geen of nauwelijks nog problemen zijn. Te meer als je weet dat dit verleden hooguit een vingerknip geleden was. Een cultuur die zich decennialang zo succesvol heeft genesteld in alle geledingen van de sport, wis je met wat goede bedoelingen, gedragscodes en ethische charters niet in enkele jaren uit. Niet voor niets wees onderzoek van de Thomas More-hogeschool dit jaar uit dat 82 procent van de Vlaamse jongeren al slachtoffer is geweest van psychisch grensoverschrijdend gedrag tijdens het sporten. 

Is er veel gebeurd? Ja. Dat ontkent niemand. Maar willen we echt schoon schip maken, dan moeten we eerst en vooral erkennen dat de grote kuis er nog niet helemaal op zit.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234