Dinsdag 24/05/2022
Ivo Victoria. Beeld DM
Ivo Victoria.Beeld DM

ColumnIvo Victoria

We moeten de definitie van ‘slachtoffer’ weer scherp krijgen, en de status teruggeven aan wie haar werkelijk verdient

Ivo Victoria is schrijver van Alles is oké. Hij woont en werkt in Amsterdam. Zijn column verschijnt tweewekelijks.

Ivo Victoria

Op Twitter merkte de Nederlandse arts Sander de Hosson woensdag op dat velen lijken te denken dat men bij ‘code zwart’ (de Nederlandse term voor het bereiken van de volledige ic-capaciteit, een reëel scenario) moet gaan kiezen wie een ic-bed krijgt en wie niet. Een misverstand, legde hij uit: bij code zwart zijn er immers geen ic-bedden beschikbaar. “O, waar ga je dan heen?” vroeg iemand. De Hosson: “Als je beademingsbehoeftig bent en niet beademd kan worden, krijg je op de afdeling een morfinepomp en zal je sterven.” Hopla.

Ooit leerde ik dat nieuwswaarde een functie is van de grootte van het leed x de afstand tot de locatie. Een dode in Brussel is gelijk aan 100 doden in Taiwan, dat idee. Maar het voorbije anderhalf jaar vielen er in België ruim 26.000 doden om de hoek van de straat, and counting. Vrijwel niemand heeft het over hen. De vlaggen hangen niet halfstok, de premier betuigt geen medeleven wanneer hij de natie toespreekt. Niemand lijkt deze mensen nog als dé slachtoffers van de pandemie te zien.

In plaats daarvan is een andere groep erin geslaagd zichzelf als primair slachtoffer te presenteren: slachtoffers van de maatregelen, vermeende vaccinatiedwang, vrijheidsberoving of QR-discriminatie. Sommigen vergelijken zichzelf met holocaustslachtoffers en demonstreren zij-aan-zij met extreemrechts, u weet wel, de erfgenamen van de ideologie die de holocaust mogelijk maakte – lelijker wordt ironie niet.

Op korte tijd is ons begrip van slachtofferschap door deze lieden gekaapt en binnenstebuiten gekeerd. De slachtofferstatus is een fel begeerd goed. Wie slachtoffer is, heeft het recht om geloofd te worden, woedend te zijn, het onrecht te bestrijden en, naar blijkt, bushokjes te slopen en politiewagens in de fik te steken. Slachtoffers moeten geen verantwoording afleggen – dat is iets voor de dader, in dit geval een veelkoppig monster: de regering, de media, de virologen. Iedereen eigenlijk, behalve het zelfbenoemde slachtoffer én, gek genoeg, het virus.

In het UZ Gent ligt een 30-jarige, ongevaccineerde man al tachtig dagen aan een hart-longmachine. Dat is één slachtoffer. Op die tijd en met zijn bed, had men veertig openhartoperaties kunnen faciliteren. Dat zijn veertig slachtoffers. We moeten de definitie van ‘slachtoffer’ weer scherp krijgen, en de status teruggeven aan wie haar werkelijk verdient.

Vandaag zal het Nederlandse kabinet wellicht een strenge lockdown afkondigen om ‘code zwart’ te vermijden. België zal volgen. Onthou: je bent antivax of bezorgd. Je twijfelt of bent boos. Je voelt je niet ernstig genomen, en je komt de kroeg niet in zonder CST. Vervelend. Maar om de hoek ligt iemand te creperen – zolang jij dat niet bent, ben je geen slachtoffer van wie of wat dan ook, behalve dan misschien van dat bord voor je kop.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234