Donderdag 17/10/2019
Mark Coenen. Beeld Bob Van Mol

Column

We mochten hem even bij ons houden, gewikkeld in een warm dekentje. Het is koud zonder kleren aan, zelfs als je dood bent

Mark Coenen is columnist bij De Morgen.

Vorige week werd Boven De Wolken door hogeschool PXL tot beste Limburgse Vrijwilligersorganisatie van het jaar uitgeroepen. Terecht. Boven De Wolken is een vzw die overleden kinderen fotografeert om de ouders op een respectvolle manier te helpen bij hun verlies. Dat helpt. Het verdriet krijgt beelden, beelden krijgen hun plaats. Het verdriet ook.

Het leven gaat verder. Tenminste: dat van de ouders. Dat van het kind is nooit begonnen.

Hij was 25 centimeter groot en woog 275 gram. Een vogeltje dat te vroeg uit zijn nest was gevallen. Hij werd na 21 weken zwangerschap geboren in de lome zomer van 2005, de dag na Rock Werchter. Om kwart voor zeven in de vooravond. Hij was toen al dood.

Ik hoor geen hartje, had de gynaecoloog gezegd bij het controleonderzoek. Hoe klinkt een moederhart dat breekt? Zo dus.

Epidurale verdoving. Hij floepte eruit. Alsof hij niet kon wachten om geboren te worden. We mochten hem even bij ons houden, gewikkeld in een warm dekentje. Het is koud zonder kleren aan, zelfs als je dood bent. Ik nam foto’s.

Hij had alles, zo te zien: armen en benen, vingers, een neusje, twee oren, ogen. Het verstand van zijn vader. Alleen zijn hartje klopte niet. Minimensje.

Hij is er nooit geweest maar is er nog altijd: ergens op de achtergrond. In onze binnenzak. Oogjes dicht. Op belangrijke momenten doet hij mee.

Hij stond samen met zijn broers en zussen op de doodsbrief van zijn opa, met een kruisje achter zijn naam. 89 jaar verschil, zelfde eeuwigheid. 

We mochten hem nog een laatste keer vasthouden. Hoe kijk je iemand aan als het voor de laatste keer is? Zo dus.

Van zijn voetjes werd een inktafdruk gemaakt. Die staan op een kaartje. “Deze voetjes konden het leven nog niet dragen. We zijn je onderweg verloren”, schreef zijn moeder.

Hij kreeg een wit kistje en we namen afscheid van hem met liedjes in een zonovergoten funerarium in Vilvoorde. “In intieme kring”: we waren met z’n vijven. En een mevrouw die er de sfeer inhield door meelevende dingen te debiteren waar wij niet om gevraagd hadden. ‘Into my arms’ van Cave. ‘Sail away’ van David Gray. “Sail away with me, what will be will be.” En ‘Sweet baby James’ van James Taylor. Dat is zijn liedje gebleven.

Ik beeld mij in dat hij flierefluitend galoppeert met zijn paard over de prairie, aan elke vinger een lekkere squaw. Zo fantaseer ik mij voor hem een leven bij elkaar. Goodnight you moon light ladies, rock-a-bye sweet baby James. Als je gelukkig bent zing je mee met de muziek, als je verdriet hebt versta je de teksten.

Een paar uur later belde de begrafenisondernemer aan om het potje met zijn asse in af te geven. We hebben hem begraven onder de vijgenboom in de tuin. Elke lente staat die mooi in bloei. De vijgen zijn wel niet te vreten. Als we verhuizen gaat hij gewoon mee. Hij heet Daan.

Rock-a-bye sweet baby Daan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234