Dinsdag 26/05/2020
Marnix Peeters.Beeld DM

Column

We hebben geen natuur meer. Er staan hooguit nog wat bomen hun best te doen om een indruk te wekken

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Om enkele lezingen te geven waren wij weer eens teruggekeerd naar de beschaving. Wij staan dan te kijken van de nervositeit en de verbetenheid die wij er aantreffen.

Je trekt je op aan kleine dingen, zei mijn vrouw, die op een avond terugkeerde van Gent, waar zij les had gegeven. De buschauffeur die even wacht als hij je ziet rennen. Dat is mooi, maar het blijven kleine dingen. Het leven verdient beter.

Een van de lezingen was in de bibliotheek van Moerbeke-Waas. Om niet door het avondlijke geploeter te moeten, waren wij al in de namiddag vanuit Antwerpen naar het Waasland gereden, waar wij in het Heidebos een wandeling gingen maken.

‘Let op,’ stond er op het plakkaat, ‘de groene wandeling is de AS Adventure­­wandeling geworden.’

Het was een goed onderhouden, keurig bewegwijzerd bospad van vier kilometer. In de lucht ruiste zacht maar onophoudelijk de E34. Wij zagen een wespendief, die opvloog uit de top van een spar. Wij ontdekten het in een grote beuk uitgehamerde nest van een zwarte specht.

Het is een mooi bos, maar het is vooral een herínnering aan een bos, zei mijn vrouw. Geen nood aan dagrugzakken en activity trackers, hoe graag ze je bij Fjällräven ook wijs­maken dat je goed uitgerust aan je natuurtocht moet beginnen. Goed van Natuurpunt dat ze dit uit alle macht proberen te beschermen, maar eigenlijk hébben wij in Vlaanderen geen natuur meer. Er staan hooguit nog wat bomen hun best te doen om een indruk te wekken.

‘Zouden de Antwerpenaren de bui stilaan nog niet zien hangen?’ zei ik toen wij die avond laat in de Scheldestad arriveerden. Overal zie je werven opduiken, bouwputten voor Oosterweel. Tegelijk lees je dat De Lijn tramlijnen gaat afschaffen, wegens onvoldoende personeel en te veel kapotte stellen. Er staan een paar decennia van versmachting en verkeersellende voor de deur, maar blijkbaar is er geen plan, staat er niks op stapel om al dat geweld de baas te kunnen. Een stad die naam waardig zou toch al lang een geëlaboreerd vervoersplan hebben uitgevouwen met alle aandacht voor fietsen en bussen, zou De Lijn verplichten om bovenmenselijke inspanningen te leveren om het aanbod te verdrievoudigen en zou zelf haar infrastructuur hebben afgesteld op de komende oorlogsjaren. Er staan hooguit een paar oranje borden langs de invalswegen.

Zou je als burger dan niet beter wat wantrouwig worden? Als ze in dit soort reusachtige maar voorspelbare dossiers nog geen begin van aanpak laten zien, vrees je dan niet dat er op andere vlakken ook maar wat gedobbeld wordt? We zien straks wel wat het wordt, met dat samenleven? Die armoede, dat gaat heus wel meevallen? Die huisvesting, dat komt wel goed?

Wij hebben ons met een bangmakend gemak met inertie verzoend, zei mijn vrouw. Nu ook op gemeentelijk niveau. Om de aandacht af te leiden, gooien we met tomaten naar de minister.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234