Woensdag 21/08/2019

Column

We hadden het best gezellig in dat grote huis, ook al waren we straatarm

Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Negentien was ik toen ik voor het eerst het huis binnenstapte. En waarom weet ik niet, maar meteen flitste er maar één ding door mijn hoofd: dit is mijn huis. Ik viel als een blok voor die plek. Liefde op het eerste gezicht. De kans dat het ooit van mij zou worden, was echter miniem.

Het was een groot oud herenhuis in een buurt van Antwerpen die er nogal verkommerd bijlag. Nu is het een van de chicste, hipste buurten van de stad.

De vader van mijn kinderen huurde het voor een spotprijs van het OCMW. Het was onbewoonbaar verklaard, gaten in vloeren en plafonds, geen warm water, geen centrale verwarming. Maar handig als hij was, had hij het huis in geen tijd weer bewoonbaar gemaakt en was er gaan wonen met de moeder van mijn pleegdochter.

Niet veel later gingen ze uit elkaar en had hij een appartementje gehuurd. Wij ontmoetten elkaar, waren smoorverliefd en woonden samen op dat piepkleine appartement. Een paar maanden later kwam ook zijn dochter voorgoed bij ons wonen. Haar moeder bleef alleen achter in het gigantische huis.

Tot ze op een dag, jaren later, in paniek aan de alarmbel trok. De stad had het huis overgenomen van het OCMW en was nu huisbaas. Er waren serieuze kosten aan en daar zou zij mogelijk voor moeten opdraaien, dat wilde ze vermijden. Ze vroeg of we het zouden zien zitten om te ruilen, zij in het appartementje, wij in het huis.

Ja, juichte ik, al iets dichter bij mijn doel. Ondertussen was onze jongste dochter geboren en ook al twee jaar oud en woonden er tijdelijk een broertje en zusje van mij bij ons in. Het kleine appartementje barstte uit zijn voegen, de stress in onze hoofden en harten ook. We verhuisden. Eindelijk hadden we meer ruimte én een tuin. Dat opknappen zou ook wel in orde komen.

We kregen de verzekering van de stad dat we het eindeloos lang konden blijven huren tegen een bespottelijk lage prijs op voorwaarde dat we het in tien jaar tijd zouden opknappen. Dak, centrale verwarming, dubbel glas, waterleidingen en elektriciteit vervangen, het moest allemaal gebeuren. Dat zou miljoenen franken kosten, maar goed, ik was jong en de toekomst lachte me toe. Deal, dacht ik.

Maar vele financiële tegenslagen en een scheiding later woonde ik alleen met mijn kinderen in het huis en kon ik de belofte niet nakomen. Het voorstel van de stad was eenvoudig: eruit of kopen. Ik was als de dood dat ik vroeg of laat zou struikelen over die aankoop, op straat zou staan met mijn kinderen, maar deed het toch. Het moest. Het was mijn plek.

Wat er ook gebeurde daarna, één rekening werd altijd betaald, die van het huis. We hadden tijden van zwarte sneeuw: elektriciteit en gas afgesloten, kamperen bij een houtkachel, maar, de afbetaling was altijd in orde. En we hadden het best gezellig in dat grote huis, ook al waren we straatarm.

Wat een rijkdom om daar te kunnen wonen. Het is mijn toevluchtsoord, mijn haven, hemel. En dat was het voor velen. Kinderen, vrienden van de kinderen, broers, zussen, allemaal zijn ze uitgevlogen en hebben zelf hun nesten gebouwd. Allemaal weten ze dat ze eeuwig kunnen terugkomen, dat er altijd plaats is mocht dat nodig zijn, sterker nog, dat het van hen is, uiteindelijk.

Nog heel even en dan is het zover, dan behoort mijn schuld tot het verleden. Het is me gelukt. Ik heb het gehaald. 60 word ik, dat wel, dat is het minder leuke nieuws, en toch keek ik nooit eerder zo uit naar een verjaardag.

Belgen hebben een baksteen in hun maag, wel, ik heb een heel huis, wat zeg ik, een kasteel, een paleis in mijn maag en kijk er naar uit om de zwaarte en geleden pijn als gevolg daarvan weg te spoelen met flink wat champagne. Laat maar komen, die oude dag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden