Donderdag 29/07/2021
kopje voor online en editie Aya Sabi Beeld DM
kopje voor online en editie Aya SabiBeeld DM

ColumnAya Sabi

We beslissen om de andere kant op te kijken. Ik ook, want we kunnen het klimaat toch niet meer redden

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land.

Het hazelt. Dat zei ik een paar dagen geleden in complete verwarring omdat het tikkende geluid tegen mijn dakraam écht hagel was. Een paar dagen eerder was het nog heerlijk lenteweer en ben ik elke dag een ijsje gaan eten, omdat ik weet dat het weer zo om kan slaan. Toch was hagel, gevolgd door een sneeuwstorm, echt het allerlaatste wat ik verwacht had. Dus zei ik dat het hazelde op een apocalyptische manier, want deze drastische weersveranderingen voelen echt akelig eng aan.

Toen een vriendin me vertelde dat ze een bepaald bericht niet durfde te sturen uit angst voor afwijzing, heb ik haar op het hart gedrukt dat we echt niet meer zoveel tijd hebben hier. Dat ze het beter gewoon kan doen, want binnenkort zijn we er allemaal niet meer. Een beetje pessimistisch, oké, maar een beetje pessimisme kan ook juist tot positieve dingen leiden, want daarna zongen we ‘Leef’ door de telefoon en kregen we de slappe lach.

We weten sowieso niet wanneer het onze laatste dag is, dus pak het leven en ga ermee op pad. Eén piepklein detail: we zitten in een lockdown, dus de mogelijkheden zijn beperkt, maar dat betekent niet dat er geen mogelijkheden zijn. ‘Op pad gaan’ kan ook zo eenvoudig zijn als elke dag een ijsje eten zolang de zon schijnt.

Wat alles echter zo akelig maakt, is dat we met z’n allen weten dat deze weersomstandigheden toch niet normaal kúnnen zijn en we daarna beslissen om de andere kant op te kijken. Ik ook, want we kunnen het klimaat toch niet meer redden. In ieder geval: niet in ons eentje. De gevolgen van de klimaatcrisis zijn nu al op verschillende plekken op de wereld hardhandig te voelen, maar hier nog niet. Dus veranderen we niets, want het is pas een probleem als het de rijke elite treft, niet als het de gewone man treft, vooral niet als het de gewone man ver weg treft. Die mensen worden al decennia geteisterd door droogte en hongersnood, nog een paar decennia kunnen er wel bij, lijken we te denken. De onverschilligheid houdt ons in leven.

De maatregelen komen er als de doden zichtbaar zijn en actie urgent is, zoals nu met corona en zelfs dan was en is de aanpak op verschillende, cruciale momenten inefficiënt geweest. We zijn blijkbaar bereid te betalen, al weten we niet hoe hoog de prijs gaat zijn. Maatregelen worden alleen genomen als het écht nodig is (en eigenlijk al te laat). Deze snelheid, de financiële gulzigheid en het kortetermijndenken zorgen voor de oneerlijke verdeling op de wereld, voor uitbuiting van mens en natuur en voor een voortdurende verrijking van de allerrijksten. Er zijn mensen die niet weten wat ze met hun geld moeten en daarom bladgoud op hun hamburgers doen en er zijn mensen die dagenlang geen water uit hun grond krijgen, hoe diep ze ook graven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234