Dinsdag 19/11/2019
Beeld Tim Coppens

Column

Wat ze nooit deed, doet ze nu bijna elke dag: huilen. Ze mist haar vriendinnetje

Bart Eeckhout is opiniërend hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (4). Elke week schrijft hij over zijn avonturen met zijn kroost.

De dag begint als volgt. In haar kamer tref je een opgerolde bol donsdeken aan. Gegrom als je, zachtmoedig ‘Ontwaak, gij luie slaper’ zingend, het zonlicht de slaapkamer binnenlaat. “Ik wil jou niet”, moppert Missy van onder haar deken. “Ik wil mama.” ‘Koekoek, koekoek.’

Een nieuw front van protest wordt geopend. Met één oog piept ze naar de kleren die je voor haar hebt klaargelegd. “Ik wil geen lange broek aandoen. Meisjes dragen geen broeken.”

Je zegt dat haar moeder bijvoorbeeld bijna elke dag een broek draagt. En kijk eens hoe mooi die wel is. Tien minuten toponderhandeling later slentert ze de trap af – in een roze rokje met gouden sterren.

Zo is het elke dag wel wat. Gezeur bij het slapengaan over de dag die komen gaat. Gezeur bij het opstaan over de dag die aangebroken is. Van een meisje dat door de dagen danst als een ballerina uit een doosje, lijkt je dochter veranderd in een onzekere huilebalk.

Wat is er loos? Iedereen die haar kent, weet verdraaid goed wat er loos is. Je merkt het als jullie aan de schoolpoort komen. Wat ze nooit deed, doet ze nu bijna elke dag: huilen. Nu eens omdat haar lievelingsjuf niet aan de deur staat, dan weer omdat ze de sleutel van haar ­fietsslot niet meekrijgt.

Er is geen weg naast. Je vijfjarige kind wordt voor het eerst in haar leven geconfronteerd met een hevige, alles omwentelende emotie. Diep, oprecht verdriet. Je zou het zelfs een vorm van rouwen kunnen noemen, al is er gelukkig niemand overleden. Ze mist haar vriendinnetje. Die is deze zomer verhuisd naar een rustige plek, diep in Vlaanderen.

Altijd waren ze samen, een kleutercarrière lang. Soms kijvend als een bejaard koppel, meestal hand in hand babbelend, spelend, ­troostend. Nu niet meer.

Niet dat je dochter dagelijks klaagt over het gemis. Juist niet. Over de nieuwe woonplek van haar hartsvriendin spreekt ze nuchter en afstandelijk. Voor haar ligt die onbekende provinciestad in het buitenland, in a galaxy far, far away. Haar verdriet verdraagt ze in stilte. Tot ze aan de schoolpoort staat en het gemis niet meer te ontkennen valt.

De lievelingsjuf zou de lievelingsjuf niet zijn als ze niet allang in de smiezen had dat er wat scheelt. Ze heeft je dochter een wenskaart in de handen gestopt, met een stickertje erin. Elke maandag waarop ze ­zonder huilen de drempel overschrijdt, komt er een sticker bij. Hun geheimpje. Je dochter koestert het kleinood als een schat. “Ik ben de enige die dat heeft.” (Had je al gezegd dat kleuterjuffen heldinnen zijn?.)

En jullie? Jullie staan op een vroege vrijdagavond aan de deur van een mooi gerenoveerd huis in de provinciestad. Je dochter heeft zich achter de conifeer verstopt. Als zij en het meisje dat de deur opendoet elkaar zien, komt er genoeg energie vrij om alle stroomtekorten de wereld uit te helpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234