Zaterdag 24/08/2019

Column

Wat mijn moeder niet kende, kon nooit als voedsel dienen

Marnix Peeters Beeld Bob Van Mol

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw. Zijn nieuwe boek In elke vrouw schuilt haar moeder is nu uit.

Wij zaten in een café in Hasselt een jenever te drinken, bekomend van een bezoek aan de zorginstelling waar mijn moeder nu verblijft.

Toen wij haar verdieping hadden betreden, zat zij helemaal alleen in een rolstoel aan de afgeruimde ­eettafel. Wij hadden gevraagd hoe het met haar ging, en zij had in haar Limburgs-Kempense zandtaaltje ‘Ich hem het kaa’ gefluisterd, wat mij geruststelde, want tegen kou valt iets te ondernemen. ‘Ich wil hie weg’ was lastiger geweest.

In het café heerste kerstdrukte, wat ongelegen kwam. Wat valt er te vieren? Wat sta je te brallen met die muts op je hoofd? Drink wat minder. Denk na.

Voor de andere mensen racet dat leven gewoon voort, zei mijn vrouw, die mijn gedachten las, en die een De Standaard Magazine ter hand had genomen dat vol stond met recepten voor de feestdagen.

Smart creative cuisine, wordt dat nu genoemd, zei zij, al bladerend, en het dient alleen maar om je vrienden mee omver te lullen. Moet je die ingrediëntenlijsten zien: een eetlepel ghee, 135 gram chufameel, een flaxegg, 80 gram kokosbloesem­suiker, twee Gieser Wildeman peren, een mespuntje ras el hanout, 100 gram gespoeld darmnet en een handje hooi.

Een handje hooi? zei ik verbaasd.

Je moet het in brand steken, het uitgebrande hooi in een mixer doen en tot een zwart poeder vermalen, zei mijn vrouw. En het dan door je schotel roeren. Dan kunnen je ­vrienden tegen hún vrienden ­zeggen: dat uitgebrande hooi bij David en Isa op kerstavond, dát was magnifiek.

En die haringeitjes!, vervolgde zij, voortbladerend. Die visfumet! Het handvol getoaste cacaonibs! De ­eetlepel kaneelhydrolaat! Acht ­kardemompeulen! Het glas eau de vie! Kimchi!

Grappig, zei ik. Waar koop je dat in godsnaam allemaal?

Feit is: je wordt níét interessanter als mens als je agaragar in je eten doet, zei mijn vrouw. Niemand kijkt naar je op. Niemand denkt: mijn leven is maar half zonder een handje hooi bij de makreel.

Daar zou je je weleens in kunnen vergissen, zei ik, en ik verliet de piste, en mijn gedachten dwaalden af naar het trouwfeest van een neef, jaren geleden, waar mijn moeder eerst wantrouwig naar een ­prikkertje had gekeken dat haar was aangereikt, met daarop een bolletje mozzarella en een stukje rauwe ham, er vervolgens voorzichtig van proefde, een afkeurend gezicht trok, en het hapje stiekem in een plant verstopte.

Wat zij niet kende, kon nooit als voedsel dienen.

Kijk hier, zei mijn vrouw, die op de laatste bladzijde van het ­magazine was beland, waar een advertentie stond voor heel dure appartementen met Scheldezicht. ‘You can’t buy the river, but you can own the view’ was de slogan.

Er zijn vast mensen die dat kopen, dromend van hoe ze hun vrienden tijdens de housewarmingparty met die kletskoek om de oren zullen slaan, zei ze. Uitkijkend op de rivier met een courgetterunderballetje met Chinees vijfkruidenpoeder in een Romeins slahart met butternutdip in de hand.

Het is vast een vorm van geluk, zei ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden