Zaterdag 06/06/2020
Asghar FarhadiBeeld © REUTERS

Place du Samedi

Wat kan het ons schelen wie daar aan de overkant van de grote plas naar huis mag met een Oscar?

Marc Didden is schrijver en columnist bij De Morgen.

Morgennacht is het alweer Oscartijd. Goede gelegenheid voor mij om extra vroeg onder de wol te kruipen en me daar te installeren met een goed boek (op dit moment is dat het postume Een onschuldig meisje van Bernlef) in beide handen geklemd, en via de hoofdtelefoon ook een fijne selectie van het beste van Miles Davis, Eddie Cochran, Randy Newman, Bobby Darin, Louis Armstrong, The Kinks, Traffic en Warren Zevon, mijn favorieten van deze week.

Het zijn niet de Oscars zelf die me danig op de zenuwen werken - de Amerikaanse filmindustrie heeft best wel recht op haar eigen bedrijfsfeestje - maar het is de buitensporige belangstelling van de inlandse media voor die klatergouden prijsuitreiking die me zorgen baart. Want wat kan het ons schelen, eigenlijk, wie daar aan de overkant van de grote plas naar huis mag met zo'n Oscar-beeldje? Want, let's face it, zo'n trofee is tenslotte niets meer dan een onnozel manneke van goud.

En dan mogen we nog blij zijn dit jaar, dat er eens geen film uit ons taalgebied genomineerd is als 'Best foreign language film', een categorie die trouwens erg slecht benoemd is omdat films zouden moeten bekroond worden om wat de makers met filmtaal zeggen en niet op basis van het vocabularium dat de protagonisten spreken.

Let wel, ik was net zo trots als u allen toen zowel vorig jaar als in 2012 geweldige films als Rundskop en The Broken Circle Breakdown dreigden in de prijzen te vallen, daar in de stad van Verloren Engelen.

Wat me wel stoorde, was de plotselinge aanval van reisziekte die al onze vaderlandse media beving en hen in dichte drommen naar Californië deed afzakken om van daaruit via allerhande dure straalverbindingen hijgerig te melden dat we alweer niets gewonnen hadden. Terwijl ze daar toch waren, hadden onze reizende reporters wat mij betreft ook best eens hun microfoon onder de neuzen mogen steken van de heren Asghar Farhadi en Paolo Sorrentino die toen met A Separation en La Grande Bellezza helemaal terecht de gelauwerden waren.

Aan de prestigieuze prijzen die Veerle Baetens en Johan Heldenbergh in dezelfde periode wél wonnen in Berlijn en Parijs werd dan weer nauwelijks enige mediatieke aandacht geschonken, wat ronduit betreurbaar is.

Nu, waar maak ik me eigenlijk druk om? Zoals gezegd kunnen die Oscars mij in het geheel niet boeien, al hoop ik stiekem toch dat als er straks iemand met een boel beeldjes het Dolby Theatre mag verlaten, het dan Wes Anderson mag zijn, als beloning voor zijn verfijnde verbeelding die ons The Grand Budapest Hotel opleverde. Ook geef ik zonder enige blijk van schaamte toe dat mijn favoriete film van 2014 er eentje was waar een onhandige beer de hoofdrol in speelde. Wellicht omdat ik me beter dan wie ook kan vereenzelvigen met onhandige beren.

Van onhandige beren gesproken: "Wat vindt u eigenlijk van de zaak-DSK?" vroeg een vrouwelijke reporter van een gelukkig weinig beluisterde radiozender mij. Ik dacht me even te beklagen over de moraliserende toon die veel van haar collega-reporters aannemen tegenover de gevallen internationale muntgoeroe. En dat ik node moet vaststellen hoe mensen die graag aandringen op tolerantie, en breedvoerig begrip preken tegenover allerhande soorten zogenaamd afwijkend seksueel gedrag, toch geen enkel mededogen vertonen tegenover een ordinaire heteroseksuele wellusteling als DSK.

Maar ik zei helemaal niets. Omdat ik me in princiep nooit moe maak wanneer ik een interview toesta aan een weinig beluisterde radiozender. Bij het afscheid gaf ik de jonge radioreporter nog een wijze levensles mee en zei ik plechtig: "Er zouden geen hoerenlopers zijn als er geen hoeren waren!" Maar toen had ze haar opnameapparatuur natuurlijk allang weggeborgen. Geen slecht idee, overigens, want ze kon er toch niet mee omgaan.

Beeld Karoly Effenberger


Tijdens het gesprek hadden de batterijen van haar iPad het ook al begeven. Ze wist niet hoe ze dat probleem moest oplossen en suggereerde dat we het interview even zouden onderbreken zodat ze naar de batterijenhandel kon snellen. "Wat jammer dat je geen gofer hebt", zei ik. Ze keek me aan alsof ik gevraagd had of ik haar foef eens mocht zien.

"What the fuck is een gofer?", vroeg ze een beetje boos.

"Een gofer is een filmterm", zei ik op de toon van de oude leraar die ik ben. "Het is eigenlijk een samentrekking van de woorden go en for, zoals in go for coffee of go for batteries".

"Dus eigenlijk een Haldis?", vroeg ze.

Ik knikte en zei toen zachtjes dat ik blij was dat ze niet zo stom was als ik eerst vermoedde.

Ten slotte wil ik u deze week niet verlaten zonder nog een warme gedachte te formuleren aan het adres van voetbalheld Rik Coppens, die precies 7 dagen geleden dit tranendal verlaten heeft aan boord van een wel erg goed verzorgde Rolls Royce.

Ik heb de man nooit ontmoet en ik heb hem ook nooit in het echt zien spelen, maar toch heb ik van huis uit veel liefde en waardering voor deze Rik meegekregen. Mijn vader vereerde hem via de radio en keek vanuit onze bescheiden stulp ook wel stilzwijgend op naar de voor die tijd erg flamboyante levensstijl van de Beerschot-ster.

De Cadillac waar wij alleen maar van konden dromen, die was dankzij Coppens toch ook een beetje van ons. Mijn vader hield ook wel van Coppens' lef. Van de kracht van de verbale formule die Rik allang begrepen had, nog lang voor het woord 'mediatraining' uitgevonden was. Van de pretentie van de nederige. Van de man die wist wat hij kon en die kwistig omging met het gezonde, en vaak gespeelde misprijzen voor de tegenstander, wat de ware topsporter wel eens als een noodzakelijk mistgordijn gebruikt.

Ik was er graag bij geweest, afgelopen zaterdag, daar in die prachtige kathedraal van Antwerpen, om er met Rubens' afbeelding van de pezige Jezus en zijn De Kruisafneming als chique achtergrond hulde te brengen aan de witte kist die daar stond, met daarin het pezige lichaam van die andere, wereldse god, Rik.

Maar ik was er niet bij. Samen met mijn voormalige pezige lichaam te lang in mijn nestbak blijven liggen. Laat dit stukje dan maar mijn hulde zijn aan de held van mijn vader. Ook een held, trouwens.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234