Zaterdag 07/12/2019
Beeld rv

Column It's complicated

Wat is dat toch met dat jeugdsentiment van bal-, beeld- of andersoortige kunstenaars?

Elke Neuville is columnist.

Een random jeugdherinnering werd een film. De Patrick, de eerste langspeler van regisseur Tim Mielants, speelt zich af op een naturisten­camping. Een magisch-­realistische ode aan de plek in de Pyreneeën waar de zesjarige Mielants meer dan dertig jaar geleden zelf in zijn blote flieter ronddartelde, samen met z’n ouders. De beelden van die lillende lijven op die bewuste camping stonden sinds die vakantie op z’n netvlies gebrand, geduldig wachtend tot de eigenaar van dat netvlies er ooit iets mee zou aanvangen. Welnu: the time is now.

En hij is lang niet de enige. De man die de wolken meet van Jan Fabre: een kunstwerk dat al een leven lang in Fabres vingers zat, gebaseerd op een jeugdfoto van zijn overleden broer Emile. Willem Hiele, begenadigd chef-kok, houdt het zelf amper droog wanneer hij zijn gasten zijn ‘cappuccino van garnalen’ serveert. Een recept dat al generaties lang in de vissersfamilie zit. Het soepje is onlosmakelijk met zijn kindertijd verbonden, en meesterchef Hiele maakte er jaren later in zijn eigen restaurant z’n signature dish van. De beste soep ter wereld, weten kenners. Een bouillon volgestouwd met nostalgie.

En nog: de kinderversie van Romelu Lukaku beloofde zijn moeder plechtig: later word ik profvoetballer en dan wordt alles anders. Hij sprak die woorden terwijl hij z’n moeder de melk in zijn kommetje cornflakes zag aanlengen met water. Nog steeds speelt diezelfde scène aan de Lukaku-keukentafel zich in zijn hoofd af, telkens wanneer Big Rom voor een match het voetbalveld betreedt. Beseffend dat hij z’n kinderdroom – én bijbehorende belofte – heeft waargemaakt. Daar kan geen zangkoor van zwakzinnige randdebielen tegenop, wier grootste prestatie in hun leven tot nog toe erin bestaat dat ze hun naam zelf hebben geschreven op de aanvraag voor hun werkloosheidsuitkering.

Wat is dat toch met dat jeugdsentiment van bal-, beeld- of andersoortige kunstenaars? Dat bijna heilige aura dat vaak rond hun kindertijd lijkt te hangen? Meticuleus ontdaan van nare herinneringen aan val­partijen en kapotte knieën, van vakantie­liefjes die geen brief terug­stuurden, van naar-uw-kamer-zonder-eten en ter ziele gegane huisdieren? Soms lijkt het alsof je pas echt tot volle wasdom kunt komen wanneer je in staat bent om aan de slag te gaan met je eigen jeugd. In dat geval moet ik dringend eens gaan bouwen aan die postmoderne installatie van neuskeutels en Play-Doh. Of het moest iets met deze jeugdherinnering zijn: op zondagochtend met één oor op de borst van mijn moeder gaan liggen, en mijn hartslag ritmisch gelijk proberen te leggen met de hare. In mijn herinnering bleven we zo de hele voormiddag liggen.

Haar hart gaf het een tijdje geleden op, en intussen is mijn eigen hart verdubbeld. Eentje dat al twee jaar als een springbal door het leven stuitert, en in een razend tempo jeugdherinneringen aan het verzamelen is, en beelden die haar de rest van haar leven zullen bijblijven. Ik probeer nu vooral vaak genoeg door haar blikveld te wandelen. Misschien word ik dan later zelf wel in een of andere vorm verwerkt in een van haar houtskooltekeningen, liedjesteksten of – het kan werkelijk alle kanten uit – krantencolumns.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234