Vrijdag 23/08/2019

Opinie

Wat ik nu voel is plaatsvervangende schaamte voor een schouwspel waarmee ik me niet in de verste verte verwant voel

Meyrem Almaci is voorzitter van Groen.

"De wetten die we stemmen, de woorden die we hanteren, hebben impact." Beeld Photo News

Nota bene onze staatssecretaris van Gelijke Kansen slaagde er deze week in om burgers die moslim zijn met het woord ‘kiesvee’ te bestempelen. Kiesvee. Alsof het om een kudde gaat, die allemaal hetzelfde bolletje kleuren omdat ze nu eenmaal dezelfde religie aanhangen. Kuddedieren die niet in staat zouden zijn na te denken en zelf een vrije keuze te maken. Niet het relletje met CD&V was ontluisterend, wel het feit dat niemand dit soort taalgebruik en de impact ervan op de samenleving, op de burgers in kwestie, heeft ontmaskerd. Taalgebruik dat ontmenselijkt en polariseert.

Meyrem Almaci. Beeld kos

Wat volgde was het zoveelste schouwspel van jennen en terugslaan, met een premier die not amused was en een partijvoorzitter die excuses eiste, maar niet kreeg. Waarop een collega-voorzitter hen als sukkelaars naar de geschiedenisboeken verwees.

De steeds hardere woorden die politici voor elkaar en voor anderen veil hebben zijn een spektakel op zich geworden. Maar ze zijn verre van onschuldig. Van moslims als kiesvee tot ngo's als mensensmokkelaars die een aanzuigeffect veroorzaken. Feitelijk onjuist, maar wie maalt om feiten als het gaat om stemmingen creëren? Woorden doen ertoe. Woorden bepalen de sfeer in ons land.

En zo zijn we gewend geraakt aan dodelijke zinnetjes die onze geest vergiftigen. Ze gaan gepaard met een patroon van bullebakkerij tegen wie het oneens is. Van spelen op de man, van viseren, ridiculiseren en treiteren. Van een politieke elite die dat doet ten aanzien van elkaar, en erger nog, ten aanzien van ambtenaren en burgers die het met hen oneens zijn.

Is dit de taal van het volk? Allesbehalve. Het staat er zelfs haaks op. Het is een regelrechte belediging voor dat volk van doeners, dat elke dag het beste van zichzelf geeft. Voor ons allemaal. Het is niet omdat beleidsmakers en volksvertegenwoordigers onschendbaar zijn dat hun woorden niet kunnen schenden. De wetten die we stemmen, de woorden die we hanteren, hebben impact. Wat ik nu voel is plaatsvervangende schaamte voor een schouwspel waarmee ik me niet in de verste verte verwant voel. Spektakelpolitiek, ons vak onwaardig, onze verantwoordelijkheid onwaardig en ons land onwaardig.

Fatsoen

Het is tijd dat we dit patroon een halt toeroepen. Dat we uitgaan van elementaire dingen: respect voor elkaar. Beleefdheid. Fatsoen, ook als we het niet eens zijn. Want woorden, ook al is het in 140 tekens, kunnen scherper zijn dan wapens. Wie weigert daar aandacht voor te hebben of verantwoordelijkheid voor te nemen, moet niet klagen over het gebrek aan vertrouwen in de politiek. 

Het trieste theater tussen politici wordt intussen ingehaald door de realiteit van mensen die zich op allerlei manieren verenigen om de toekomst zelf mee vorm te geven: van Tournevie tot de Buurderij, van het opzetten van een eigen energiecoöperatieve tot het oprichten van een Thomashuis voor gehandicapte kinderen. Er ontstaan zo steeds vaker nieuwe samenwerkingsverbanden tussen burgers die met vereende krachten zelfs heel grote dossiers doen bewegen, denk maar aan Ringland. De kracht van die nieuwe participatieve bewegingen is immens. 

Van onderuit broeit de verandering die start met een zoektocht naar wat ons bindt en wat we nodig hebben, in plaats van wat ons verdeelt en wat handig de aandacht afleidt. Sommige collega’s zouden er beter een voorbeeld aan nemen. Voor ze irrelevant worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden