Donderdag 22/10/2020
Beeld DM

ColumnMark Coenen

Wat ik denk dat gisteren gebeurde, blijkt steeds vaker veel langer geleden

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

De tijd, dichtte Gerrit Kouwenaar ooit, zit krap in zijn heden.

Hij kreeg er wel nooit een Nobelprijs voor, maar het is een zin die resoneert.

Alles gaat voorbij.

Op een ochtend word je wakker en ben je dood.

‘Denkend aan de dood kan ik niet slapen, en niet slapend denk ik aan de dood’, schreef weer een andere dichter: J.C. Bloem.

Hoe langer men leeft, hoe meer men achteruitkijkt, hoe jonger men is, hoe meer men hunkert naar morgen.

Ondertussen vergeten we dat de dagen waarin we dat allemaal denken ­ongemerkt voorbijgaan.

Met een rotvaart.

Zoals die rivier die in het zuiden van Frankrijk buiten haar oevers trad en alles meesleurde in haar verwoestende, door niemand tegen te houden vaart.

Zo gaat dat ook met herinneringen.

Wat ik denk dat gisteren gebeurde, blijkt steeds meer veel langer geleden.

Dat heb ik dikwijls met muziek die veel ouder blijkt te zijn dan mijn geheugen dacht.

Zoals Remain in Light, het iconische album van Talking Heads.

Deze week werd ik eraan herinnerd dat de plaat veertig jaar geleden uitkwam.

Daar stond ik geweldig van te kijken: ik kan nog elk lied van voor naar achter meezingen, ondanks dat ik sommige ­teksten in geen jaren voor de spiegel ­gedebiteerd of meegezongen heb.

Het is zoals bidden en fietsen: je verleert het nooit.

Muziek maakt als met een slijpschijf diepe en onuitwisbare sporen in ons brein.

Mijn hoofd kantelt, mijn verstand ­wankelt: veertig jaar!

Als het grappig was, ik zou ermee ­lachen, maar ik lach er niet mee. Ik krijg het er koud van.

Er ligt een mooie toekomst achter mij: ik zal het zelf maar zeggen, anders zegt u het.

De meeste ministers van onze federale regering waren op het moment van de release van dat album van Talking Heads niet eens geboren.

Het zijn veelal dertigers, die zich de wat rare geuzennaam ‘Tsjernobyl-generatie’ hebben toegeëigend.

Ik ben er absoluut van overtuigd dat een paar van die mannen last hebben van het teveel aan radioactiviteit die toen via de straalstroom van Armand Pien tot in de huiskamer kwam en in de moedermelk zat, maar een echt inspirerende naam is het niet.

Een generatie die zich noemt naar de grootste nucleaire cover-up aller tijden, van het toen nog keihard communistische en hermetische Rusland: veel ­vertrouwen in zichzelf heeft die niet.

Denken die jongelui dat ze net zoals Tsjernobyl uiteindelijk overwoekerd ­zullen worden door de natuur? Zullen de wolven terugkeren naar het politieke halfrond als de Vivaldi-regering ­verdwijnt?

Wat een defaitisme.

Begin jaren tachtig beleefde het ­Belgische voetbal een ongekende hausse na jaren geknoei in de marge en slappe resultaten.

De wederopstanding was te danken aan een kleine wroeter op het middenveld, die uitgroeide tot het symbool van de ­onverzettelijke Belgen.

De Wilfried Van Moer-generatie: dáár zou ik voor supporteren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234