Zondag 26/06/2022

Opinie

Wat had ik graag zo’n vader als die van Lara uit ‘Girl’ willen hebben

Oscar van den Boogaard. Beeld Wouter Van Vooren
Oscar van den Boogaard.Beeld Wouter Van Vooren

Oscar van den Boogaard is schrijver. Dit voorjaar verscheen zijn roman Kindsoldaat. De opvolger Jachthuis verschijnt in 2019.

Oscar van den Boogaard

Een vriendin vertrouwde me toe dat haar zoon van tien in de badkamer met zijn erectie zwaaide en riep: ‘Mama, moet je eens zien!’ Een vriend vertelde dat zijn puberkinderen thuis met hun liefjes de liefde bedrijven terwijl de deur van hun slaapkamer open blijft staan. Hij is het die de deur dicht moet trekken en roepen: ‘Iets rustiger aan.’

Is het de menselijke evolutie dat de grenzen tussen ouders en kinderen langzaam vervagen? Slapen ze binnen afzienbare tijd in hetzelfde bed, verenigd in één grote pulserende liefdesmassa? Wat is er gebeurd met de jongste generaties dat ze hun preutsheid tegenover de ouders zijn kwijt geraakt? Ik weet het antwoord: ouders zijn hun beste vrienden geworden.

Vanaf mijn eerste schaamhaar deed ik de deur van de badkamer op slot. Mijn ouders hadden hun ouders nooit naakt gezien. Homoseksueel zijn was onbespreekbaar. Toen ik dat op mijn achttiende toch met mijn moeder probeerde te doen was ze in tranen. Ik had haar hele leven verwoest. Mijn vader, wiens credo was ‘van praten komt ruzie’, schreef ik liever een brief. Zijn summiere antwoord was dat hij de brief in de bijbel van zijn overleden vader had gestopt. Ik had hem nooit over een bijbel horen spreken maar nu deed hij uitstekend dienst: als doofpot.

Hij had vaak beweerd dat hij als militair in de oorlog gevochten had voor de vrijheid en dat mijn generatie alleen goed was in het uitleven ervan. Maar écht gebruiken mocht ik die vrijheid blijkbaar niet.

Ouders-beste-vrienden

Mijn generatie wist niet hoe snel ze het huis uit moest gaan. Ouders waren mensen van wie je in het beste geval hield maar die je toch in je ontwikkeling tot zelfstandig mens belemmerden. Je ging op je achttiende het huis uit en zorgde voor jezelf. En we gingen niet ieder weekend naar huis om onze was te laten doen. Rolkoffers bestonden niet, wij moesten sjouwen. En telefoneren kon niet op ieder moment. Los van onze ouders konden we onze eigen identiteit ontwikkelen. Geen controle maar ook geen steun als dat nodig was.

Wat is er intussen veel veranderd. Jonge mensen kunnen in Hotel Maman alles met hun ouders-beste-vrienden bepreken en wat zijn ze allemaal teder met elkaar. Geen wonder dat ze thuis willen blijven wonen. Ik geloof er niets van dat economische motieven de enige échte reden zijn. Intussen gaan ze ook nog met z’n allen samen op vakantie, met partners en al. Misschien zullen ze de rest van hun levens samen blijven. De kleinkinderen zullen met de beste bedoelingen worden opgenomen in de familiekluwen. Hoe zal het zijn als de-ouders-de-beste-vrienden oud zijn, zullen de kinderen dan voor hun ouders zorgen? De familie als hoeksteen van de samenleving lijkt sterker dan ooit. Moet een mens niet leren alleen zijn?

Ik herinner me een scène op een strand. Van ver zag ik een familie zitten in een kuil. Een vader en een moeder en drie kinderen. Een klassiek plaatje van geluk. Toen ik dichterbij kwam schrok ik: de ouders waren bejaard en de kinderen waren van middelbare leeftijd. De explosie was uitgebleven. Er was iets mis met de bedrading.

De film Girl brengt me op andere gedachten. De vader van Lara beroert me met tranen. Wat had ik graag zo’n vader willen hebben. En wat had ik graag zo’n vader willen zijn. Warm, teder, krachtig. Een man die naar je kijkt, een arm om je heen slaat, tegen je komt aanliggen. Iemand die écht naar je kijkt. Dichterbij dan een beste vriend. Hij stelt vragen zonder bemoeizuchtig te zijn. Zijn grote zorg is jouw geluk. Hij heeft misschien meer begrip voor Lara dan zij voor zichzelf. Misschien overschreeuwt zij haar eigen twijfels met zelfverzekerdheid.

Het dramatische is dat Lara in haar zoektocht naar haar ware identiteit door iedereen liefdevol wordt gesteund. Iedereen heeft het beste met haar voor. Ze hoeft zich tegen niemand af te zetten en blijft verstild in zichzelf. Dat maakt haar in mijn ogen tot een schokkend symbool voor deze tijd. De jonge mens die verantwoordelijk wordt gehouden voor het verwerkelijken van zijn eigen geluk. Als het niet lukt, betekent dat zijn eigen falen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234