Zaterdag 20/07/2019

Column

Wat had hem bezield om een achterlijk dorpje in het oosten in te ruilen voor een achterlijk dorpje in het westen?

Frederik De Backer. Beeld Stefaan Temmerman

Frederik De Backer schrijft elke donderdag over de grauwe wereld die we zo veel mogelijk proberen te negeren.

Hij prevelde zijn gebeden in het Russisch. Dat had ze weleens gehoord in het voorbijkomen. Pools misschien. Iets met veel zj's en bl's, alleszins. Geen woord Nederlands.

Ze hield de kom onder de kraan tot alle schuim was verdwenen. Een vlieg bleef maar tegen het raam aan tikken.

Elke dag zat hij er. Bij het kapelletje naast het grasperkje aan de overkant van de straat. Starend naar een kitscherig beeldje van een tweeduizend jaar oud verzinsel.

Soms stond hij het trottoir schoon te vegen. Kromgebogen in steeds diezelfde wollen trui. Van het begin van de straat tot zeker vijftig meter voorbij het minuscule, achter tralies schuilgaande altaar. Hij zag er rond de zeventig uit, maar wie weet. Verdwaald in een land ver van het zijne.

Ze legde de pan op de handdoek naast de pompbak.

Wat deed die man hier? Wat had hem bezield om een achterlijk dorpje in het oosten in te ruilen voor een achterlijk dorpje in het westen? Waarom zou je de halve wereld afreizen voor regen en racisten? Voor dit. Van alle landen, van alle steden ter wereld, bakens van cultuur en beschaving, waarom dit gat? Het aangespoelde braaksel van de Dender.

Misschien zat er ergens iemand op hem te wachten. Zo'n oud, tandeloos vrouwtje met een aan haar keel dichtgeknoopte doek op haar hoofd, zoals je ze jaren geleden dagelijks huilend in het nieuws zag nadat alweer een zoveelste dorp was uitgemoord uit etnische overwegingen. Hopend op wat geld, toegestuurd vanuit het rijke westen. Bijeengekrasseld op een werf. In het zwart. Een hongerloon, maar wat weten die Russen. Geluk gezocht, maar nooit gevonden.

Ze droogde haar handen, nam een kookboek en maakte een eind aan het getik.

De man stond op. Hij veegde het stof van zijn broek, sloot zijn vingers om het traliewerk en legde zijn hoofd tegen gevlochten ijzer. Daarna slofte hij weg. Tot morgen en alle dagen die daarop zouden volgen, tot de eeuwig brandende kaarsen op het kleine altaar zouden uitdoven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden