Maandag 14/10/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Column

Wat een verademing om weer daar te zijn waar ik altijd gewoond had, vlak bij mijn kinderen en mijn andere familie

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Het is wezenloos stil hier. Geen zacht geplets van blote kindervoetjes op het parket, geen gekraai, gegil of gehuil. Ik struikel niet meer over knuffels, blokjes of kinderboekjes. Geen eendjes meer in het bad. Geen warm kinderlijfje meer tegen het mijne ’s morgens vroeg in het grote bed. Mijn kleindochter Gloria is weer naar huis. 

Ik hoor niets anders dan het geruis van de zee, de gierende wind, krijsende zeemeeuwen en Mr. Wilson, die me, waar ik ook ga in huis, volgt als mijn schaduw. Met het getik van zijn nageltjes op het parket maakt hij zijn eigen muziek. We gaan naar buiten. Wandelen. 

Glimlachend denk ik terug aan mijn onnozele overmoed toen ik tien jaar geleden het plan opvatte om in Oostende te komen wonen. Ik droomde er altijd al van om de wereld rond te trekken en op verschillende plekken te leven. Een jaartje Rome, dan naar Londen of Parijs. Berlijn stond ook op de lijst. 

De dag dat de kinderen het huis uit waren was het zover. Wijselijk besloot ik het eerst eens uit te proberen in Oos­tende, niet al te ver van waar mijn kroost woont. Eens testen. Ik hield van de zee, vooral in herfst en winter als het er desolaat is en er nauwelijks mensen te bespeuren zijn. Ik huurde een appartementje, sleurde er wat spullen heen en begon half januari, putteke winter, moedig aan mijn nieuwe leven. 

Ik denk dat het geen week geduurd heeft voor ik weer in mijn eigen huis in Antwerpen stond. Zo verstikkend vond ik het. Oostende, de stad der eenzamen. 

De eerste dag ging ik goedgemutst wandelen met Mr. Wilson en het trof me dat ik tientallen wandelaars met hond ontmoette. Nooit waren het koppels en bijna altijd vrouwen. Oudere vrouwen ook. Nee, dacht ik in paniek, ben ik nu een van hen? In Antwerpen was me dat nooit zo opgevallen. Er liepen genoeg andere mensen omheen.

De tweede dag ging ik ’s avonds eten in een van de weinige restaurants die open zijn in de winter. Van de vijftien tafeltjes waren er acht bezet. Aan elke tafel één iemand en bij zes van de acht een hondje aan hun voeten. Help, dacht ik, dit hou ik nooit uit. De eenzaamheid van al die mensen was voelbaar. 

De derde dag zat ik naar de grauwe zee te kijken vanop de zevende verdieping en betrapte mezelf op suïcidale gedachten. Ik zag me in gedachten al samen met mijn hondje naar beneden springen. Weg van deze desolate god­vergeten wereld waarin ik me bevond. 

De vierde dag pakte ik mijn spullen weer in en reed naar huis. Kilometer na kilometer voelde ik me vrolijk worden. En toen ik thuis binnenkwam en mijn vertrouwde woning zag, mijn boeken, mijn spullen, mijn tafel die ik al meer dan 40 jaar had en waaraan mijn kinderen groot werden en elke geliefde ooit gezeten had, begon ik spontaan te zingen. Ik die nooit zing. 

Wat een verademing om weer daar te zijn waar ik altijd gewoond had, vlak bij mijn kinderen en mijn andere familie. Mijn vrienden, mijn straten en gebouwen, mijn verleden. En nu dus duidelijk ook mijn toekomst. 

Het gevoel van die eerste week heeft me nooit meer verlaten en elke keer als ik hier ben, moet ik weer weg, langer dan 48 uur hou ik het niet uit. Ik die wekenlang alleen kan zijn zonder enige vorm van gemis of eenzaamheid. Overal, maar niet in Oostende. 

Als Mr. Wilson en ik weer bij het appartement komen, zie ik brandweerwagens en politie. Ze zijn bezig met een tent op te zetten. Op de grond, een jonge vrouw, vermorzeld. Als een platgeslagen vlinder ligt ze daar. Naar beneden gesprongen van de dertiende verdieping. O, liefje toch. Liefje toch. 

Tussen de ramptoeristen er omheen zie ik een vrouw, op haar T-shirt staat geprint: ‘Think happy, be happy’.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234