Maandag 27/01/2020
Beeld Tim Coppens

John John & Missy

Wat doen ouders anders dan de hele tijd opletten en ‘opletten!’ roepen?

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (5). 

“Dat is loslaten”, sust de moeder van je kinderen. Ze haakt haar arm in de jouwe. Ze bedoelt: nu de kinderen wat onafhankelijker zijn, kunnen jullie weer wat dichter bij elkaar lopen en leven. Gezellig.

Je weet het nog zo niet. Niets tegen gezelligheid, maar je hebt zonet je dochter per step voorbij zien ­denderen, de helling af. “Opletten!”, schreeuw je, haast uit routine, want wat doen ouders anders dan de hele tijd opletten en ‘opletten!’ roepen? Het zachte armgebaar van je geliefde zegt: het komt wel goed.

Met merkwaardig gemak raast Missy op de step van haar broer over het trottoir. Met haar rechtervoet duwt ze zachtjes op de rem die het achterwiel afstopt. Alsof ze nooit wat anders heeft gedaan.

Twee gedachten strijden om je aandacht. O, neen, als ze maar niet valt. En: o ja, wat doet ze dat goed. Zo duikt ze de diepte in. Straks zal ze keurig staan te wachten op de straathoek. Trots over haar trip, en een beetje ongeduldig over haar traag stappende ouders.

De nieuwe situatie heeft ook voordelen. Een winterse wandeling door de stad vergt geen uren onderhandeling en protestgehuil meer. Zojuist nog stond ze zelf met haar step te ­trappelen in de gang.

En straks zal ze dan wel moe het einde van haar krachten ­aankondigen. Maar liever een zacht duwtje in de rug op de step, dan dat je haar, na honderd meter gezeur, toch maar weer in de nek moet tillen.

Vóór Missy was ook haar broer al de straat uit geracet. Nog sneller, nog gevaarlijker en nog behendiger. Vandaag verplaatst hij zich per skateboard. Daarnet zag je hem nog een hoek om rollen. Instinctief verwacht je het geluid van een botsing. Je versnelt alvast je pas. Achter de hoek staat hij je op te wachten, met de cool van een westkust­surfer.

Met subtiele voetbewegingen doet hij het plankje van richting veranderen. Rustig rolt hij naar beneden. Waar hij dat weer geleerd heeft: het is je een raadsel.

Niet van jou, zoveel is zeker. In je dromen was je altijd wel een skaterboy. Dichter dan een fantasie over hoe je in een clipje van Avril Lavigne op zou duiken, ben je nooit geraakt.

In werkelijkheid ben je zelf stijver dan een skateboard.

Dat vindt John John grappig. “Wil jij eens?”, vraagt hij, terwijl hij zijn board plagerig doorschuift. Hij weet dat je neen zult ­zeggen. Die ene keer dat je fluks bij vrienden op een ­hoverboard sprong, viel je, voor de ogen van je gegeneerde kroost, meteen weer hard achteruit, op je achterste.

“Het hoort bij het leven van een sportman”, zeg je, een uurtje later.

Je zit nu met je zoon op de spoedafdeling van het ­ziekenhuis. Vingers gekneusd bij een val van een ­skateramp. Het had alweer veel erger gekund.

Je zoon kijkt verschrikt. “Wat als de dokter alleen Frans praat?” 

Je stelt hem gerust. “Daarom is papa er toch.”

bart.eeckhout@demorgen.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234