Zondag 28/02/2021

Column

‘Wat denk je, eens géén-chips vanavond?’

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Auteur Lize Spit (°1988) vertelt over haar leven. Eind 2020 verscheen haar tweede roman, Ik ben er niet.

R.en ik kwamen het afgelopen jaar enkele kilo’s aan. Een vriendin van R. had hem er nog voor gewaarschuwd: wie gaat samenwonen, moet rekening houden met liefdeskilo’s. Inderdaad, je legt elkaar graag in de watten, je maakt het gezellig en vaak hoort daar lekker eten bij.

Bij ons ligt de oorzaak ook bij het Rummikub-avond­ritueel, waar ik hier al eerder over schreef. Elke avond nemen we plaats aan de keukentafel voor twee spelletjes, het spelen gaat gepaard met een aperitief: terwijl R. de spelplankjes opstelt, schenk ik voor hem een Vedett en voor mij een gin-zero tonic uit (met rietje) en ik schud chips in een kommetje (‘een bakje’, noemt R. het). Onze chips-shortlist, na vele proevingen: paprika van het Delhaize-huismerk, Thai crackers en Grills. We doopten de hoogste plank in het meest linkse keukenkastje tot chips-schap.

Na de eerste lockdown besloten R. en ik een poosje te kappen met de chips, zodat het weer de status van ­luxeproduct zou verwerven. “Enkel nog in het weekend.” Wie op weekdagen naar de supermarkt wandelde, bracht geen chips mee naar huis.

“Ik heb géén chips gekocht hoor!” zei ik, na een kleine maand, terwijl ik op een woensdag toch een zak Thai crackers uit mijn boodschappentas toverde. Sindsdien zijn we, uit lichte schaamte voor ons gebrek aan ­discipline, chips ‘géén-chips’ blijven noemen. Het werd een running joke in ons huishouden. ‘Wat denk je, eens géén-chips vanavond?’ ‘Ligt er nog iets in de ‘géén-chips kast’?’

In januari werd het noodzakelijk om weer een stop in te lassen. Een week lang klonk er geen geknisper en ook dronken we geen glas meer. De avonden duurden langer en waren kaler, alsof Rummikub een onderdeel was van het ­aperitief, in plaats van dat het aperitief een onderdeel was van het spel. Het brak ons hele ritme. Soms greep ik in een reflex ­tijdens het spelletje naar een afwezig ­chipsbakje of zochten mijn lippen een ­onbestaand rietje. Weg ritueel, weg ­rolverdeling. Er was minder om overdag naar uit te kijken, om naartoe te werken. Plots begreep ik waarover het al die tijd ging: ­aperitief is het kantelpunt, het moment waar de dag overhelt in de avond, een krokant scheidingsmuurtje ­tussen werk en ontspanning, een beloning – we hebben weer een dag in lockdown met glans doorstaan!

Na een week onthand te zijn, vroegen we ons af: ­moeten we wel aan ons ritueel raken? Als het aperitief om zeven uur ons zoveel houvast en gezelligheid brengt, in deze vreemde periode, moeten we het onszelf dan niet gewoon gunnen? Er zijn ergere dingen om de verveling tegen te gaan dan dat.

We gingen los. We deden zelfs twee keer een ‘géén-chips buffet’: twee bakjes met verschillende soorten. We aten zoveel chips dat we daarna zelfs niet meer kookten, dat we enkel wat soep opwarmden. Chips als ­hoofdgerecht. In de kast lagen vijf verschillende zakken.

Na twee weken zagen we de overdaad. We kondigden een nieuw chipsverbod af. We kochten een weegschaal.

Nu is het afwachten tot een van ons thuiskomt met géén-geen-chips.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234