Maandag 06/07/2020
Beeld instagram - naomi campbell

Column

Wat de tepels van Naomi Campbell ons leren over het feminisme van vandaag

Daan Heerma van Voss is een Nederlandse schrijver.

Onlangs kregen mijn geliefde en ik ruzie over de tepels van Naomi Campbell. We ontbeten in een links-geëngageerd etablissement; op elk tafeltje lag een foto van La Campbells bovenlijf. (De foto stond op de achterkant van het menu, dus negeren was onmogelijk.) Ze deed niet haar best haar tepels te verhullen, wat natuurlijk precies de bedoeling was. Dit was haar steunbetuiging aan de wereldwijde Free the Nipple-campagne die de dubbele standaarden op het gebied van naakt bestrijdt: waar mannen op Facebook en op straat hun ontblote bovenlijf mogen tonen, is dit vrouwen niet toegestaan.

De foto van Campbell stoorde me direct zeer. Ten eerste omdat het een zeer stijlvolle, goed uitgelichte, mediagenieke foto is, waarmee ze lijkt te zeggen: een vrouw mag net als een man zomaar haar borstpartij laten zien, mits ze mooi en wereldberoemd is, stijlvol opgemaakt, en het een eersteklasfotograaf is die de foto maakt.

Ten tweede omdat het een gratuite en ondoordachte actie is. Ik vroeg mijn geliefde wat ze verwacht als ze mij haar borsten toont. Zij: lustgevoelens en bewondering. Ik: dat is niet wat ik verwacht wanneer ik mijn borstkas laat zien. Ik verwacht onverschilligheid en, wie weet, tolerantie. Wat ik daarmee bedoelde: de mannenborst is, mede door de volledige maatschappelijke en sociale acceptatie ervan, een min of meer seksloos lichaamsdeel geworden. Ik ging verder: Als jullie (in dat stadium waren we inmiddels aanbeland) ervoor kiezen de borsten te ontdoen van hun seksuele context, accepteer dan ook dat jullie een erotisch wapen verliezen, en dat wij (ja, wij) voorts het recht hebben om onbewogen te blijven bij de aanblik van jullie borsten. Je kunt niet hetzelfde zijn en anders tegelijk. Kies!

Zij vond dat ik het veel te serieus nam, wat me bij mijn derde ergernis van de nog jonge dag bracht. Hedendaags (jong) feminisme als vorm van vrijblijvend activisme. Aansturen op een debat dat je verlaat zodra het je te heet onder de voeten wordt. Het feminisme dat ik bewonder, is een intellectuele stroming die uitblinkt in kritisch denkvermogen (think Susan Sontag).

Daan Heerma van Voss.Beeld Karoly Effenberger

Maar het hedendaagse feminisme dat vooral bij hoogopgeleide vrouwen van onder de veertig zo in zwang is, lijkt eerder een reeks oefeningen in zelfbevestiging. Het roepen dat je een feminist bent, is de eenvoudigste manier om media-aandacht te bekomen, en het is een van de veiligste, meest directe manieren om jezelf een identiteit te verschaffen (je hoort bij de club).

Het 'probleem' in het kort: te weinig mannen spreken zich uit over feminisme, te weinig vrouwen spreken zich kritisch uit over feminisme. Met als resultaat een vrij grote vaste groep van jonge vrouwen die elkaar voortdurend toejuichen en bevestigen in hun denkbeelden ('You go girl!').

Uiteraard werd ik aan het einde van het ontbijt uitgemaakt voor seksist, een troef die meermaals tegen me is uitgespeeld, en waar ik schouderophalend op reageer. Als je mij een seksist noemt, hoe zul je dan de werkelijke vijand kunnen herkennen?

Ik pleit voor een nieuwe beweging. Free the Feminist. Het ledental staat vooralsnog op één.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234