Dinsdag 14/07/2020

ColumnBijzondere bijstand

Wat ben je met winkelen als je smacht naar een aanraking, een knuffel?

Beeld Sven Franzen

Blijkbaar mogen we binnenkort weer gaan shoppen. Los van hoe veilig dit geregeld kan worden: wat kan de Meir mij in godesnaam bieden? 

Katrin Swartenbroux beantwoordt elke week een prangende kwestie.

Joren, Hoogstraten

Ach Joren,

Jouw emoties echoden al verschillende malen op sociale media. Ik volg je grotendeels – ik heb meer nood aan een knuffel van mijn mama dan aan een jeansbroek van Weekday, zeker nu ik al zes weken mijn uiterste best heb gedaan om het bestaan van jeansbroeken uit mijn brein te bannen. Of van weekdagen, wat dat betreft. De voorbije maanden zijn voorbijgegaan in een aquarel van stretchmateriaal, snacks en stukken schrijven, activiteiten die naadloos in elkaar overliepen, zo getuigen de kruimels in mijn klavier. Dagen verwerden vage tijdsblokken die enkel begrensd waren door het moment waarop ik de ruis in mijn hoofd samen met mijn nachtlampje en een knisperende pilstrip uitdruk.

Als bovenstaande alinea door je papier gescheurd is van gewichtigheid, dan is dat omdat ik me ook zo voel. Ik ben minstens tien lockdown­kilo’s zwaarder geworden in mijn hoofd, iedere activiteit die ik onderneem is beladen. Wanneer ik naar de supermarkt ga, sla ik proviand in. Wanneer ik een frisse neus wil halen, dreunt een stem dat ik moet blijven bewegen en vooral niet op een bankje mag gaan zitten. Na het achtuurapplaus, een beetje de brood en spelen van deze tijd, blijf ik met mijn voorhoofd hunkerend tegen het vensterglas hangen. In de aandamping teken ik hartjes (oké, penissen) omheen de buitenwereld, maar vooral om mezelf ervan te overtuigen dat ik nog leef. Ik mag dan wel mijn vrijheid verloren hebben, mijn gevoel voor drama nemen ze me niet af.

Ik had ook liever te horen gekregen dat ik mijn aantal virusbuddy’s mocht verdubbelen, maar wat doe je eraan? Dezer dagen telt mezelf bij de situatie neerleggen als buik­spieroefening, toch zeker wanneer ik daarna weer overeind moet krabbelen.

Ik snak naar de impulsiviteit van de realiteit van weleer, en ‘gaan shoppen’ klinkt als een frivoliteit uit een ander leven. Ik kan me niet voorstellen dat we ooit weer massaal over de klinkers zullen kuieren. Maar het vooruitzicht om, bijvoorbeeld, in een speelgoedwinkel loos te gaan op legpuzzels in plaats van ze leeghoofdig in mijn digitaal winkelmandje te klikken, klinkt als een luxe.

Ik vermoed, beste Joren, dat jij ook gewoon manieren en middelen zoekt om de leegte te vullen. En dan is er gelukkig nog het vertrouwde kapitalisme. Zodat we letterlijk een roze bril kunnen gaan kopen. Of stiftjes die ons het gevoel geven dat we onze zaken op orde kunnen ­brengen.

Ik heb nog nooit een dagcrème gevonden die mijn leven veranderde, maar sommige boeken zijn wel beste vrienden geworden. Het is roeien met de riemen die we hebben – of soms die we net niet hebben. Wie weet, kom je bij de lederwaren toevallig je voetbalmakker tegen. Ik trek zodra het mag in ieder geval linea recta naar de lingerieafdeling om een aantal van mijn beha’s te vervangen. Beha’s die ik voor niets kapot heb geknipt. De nieuwe wenselijke maat is duidelijk niet meer handjevol, maar neus-mond-en-kinbedekkend. Benieuwd hoe we dát schoonheidsideaal straks in de kunst zullen vastleggen voor de eeuwigheid. 

Gekwelde lezer, blijf niet langer zitten met dat probleem maar mail naar katrin.swartenbroux@demorgen.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234