Vrijdag 06/12/2019
Joachim Pohlmann. Beeld rv

Column Joachim Pohlmann

Was het puur chance dat ik Bart De Wever die avond tegen het lijf liep? Nee

Joachim Pohlmann is woordvoerder van Bart De Wever (N-VA) en columnist bij deze krant.

Ik heb lange tijd een broertje dood gehad aan poëzie. Ik associeerde de kunstvorm in de eerste plaats met het roze schriftje genaamd ‘poëziealbum’ waarin mijn zus en haar vriendinnen hun prepuberale zielenroerselen neerschreven. Maar nu ben ik ouder en wijzer, en is poëzie mijn enige troost.

Er zijn een paar gedichten die ik vanbuiten ken en haast als mantra’s intern reciteer bij gepaste gelegenheden. Als ik geconfronteerd word met complexe levenskeuzes, wend ik mij bijvoorbeeld tot Robert Frost en zijn ‘The road not taken’.

U kent dat gedicht ongetwijfeld van het spreekwoordelijke vers ‘I took the one less traveled by’. Een wandelaar staat voor een tweesprong en moet beslissen welk pad hij zal volgen. Hij wordt verscheurd door twijfel, want hij weet dat zijn keuze definitief is. Hij kan nooit meer terugkeren.

Hoe simpel gedicht ook lijkt, het is een bijzonder complex en gelaagd werkstuk. In een handvol woorden roept Frost de menselijke beproeving van onzekere besluiteloosheid op. Twee aanlokkelijke wegen spreiden zich voor ons uit, maar slechts één kan bewandeld worden. Welke o welke?

Als jongeling leefde ik in de illusie dat wat mij overkwam een kwestie van toeval was. Had ik die avond in Leuven besloten op mijn kot te blijven in plaats van naar het openingsdebat van het LVSV te gaan, dan had ik Bart De Wever nooit ontmoet en dan had mijn leven er heel anders uitgezien.

Die ene avond in mijn studentenleven kreeg daarmee een allesbepalende rol. De teerlingen werden geworpen, ik trok mijn jas aan en ging naar de PDS-aula. En nu zijn we waar we zijn. Pas met het vervliegen van de jaren leerde ik dat ons bestaan het gevolg is van talloze kleinere en grotere keuzes.

Was het puur chance dat ik Bart De Wever die avond tegen het lijf liep? Nee. Ik was op dat moment al zo diep geëngageerd in een bepaalde ideeënwereld en de eindstrijd van de Volksunie, dat ik onvermijdelijk vroeg of laat tegen hem zou zijn opgebotst. En dat engagement was een keuze.

Door mijn keuzes voor te stellen als een speling van het lot, kon ik de consequenties ervan externaliseren: ‘Ach wee Fortuna, welk onheil hebt u over mij laten nederdalen!’ Maar het leven is keuzes maken. En kiezen is verliezen. Bijgevolg is de enige logische conclusie dat leven verliezen is.

Een mens moet dat aanvaarden. Net zoals hij moet aanvaarden dat niet kiezen ook een keuze is. Er is geen ontsnappen aan. De wandelaar van Frost betreedt uiteindelijk het minst bewandelde pad, maar hij weet al dat hij eens zal zuchten over ‘the road not taken’. Zo is de menselijke conditie.

Naar verluidt schreef Frost het gedicht voor een vriend die tijdens wandelingen altijd lamenteerde dat ze toch beter de andere weg hadden gekozen. Na lezing zou de man besloten hebben ‘the road less traveled’ te nemen en ging hij het Brits leger in om te sneuvelen in de Eerste Wereldoorlog.

Wellicht is het artistieke romantiek, het verhaal lijkt in zijn tragiek te mooi om waar te zijn. Ofwel is poëzie een betere toeverlaat dan adviseur. Dat kan ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234