Zaterdag 24/10/2020

ColumnDe Megastad

Wanneer kan ik nu weer eens rustig thuiswerken?

Beeld DM

Metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Correspondenten doen wekelijks verslag vanuit hun eigen megastad. Deze week: Ilona Eveleens in Kenia.

‘Stoor ik?’, vraagt de buurman als hij halverwege de ochtend aanwipt in mijn kantoortje aan huis. Ik ontken, leg het rapport over de etnische spanningen in buurland Ethiopië opzij en bied koffie aan. ‘Nou graag!’ Ik weet dat dit betekent dat ik het komende uur weer ga luisteren naar de onzekerheden over zijn toeristenlogement in het wildpark Masai Mara. Moet hij verkopen of proberen vol te houden tot corona onder controle is en bezoekers terug­komen?

Mijn huisje ligt aan de rand van de stad, waar het overwegend stil is. Buiten blaft soms een hond, of zitten wrattenzwijnen elkaar krijsend achterna. Af en toe vliegt er een vliegtuigje over. Tot de pandemie in maart ook in Kenia de kop opstak, werd ik overdag zelden gestoord, omdat ik op het woonerf met vijf huizen de enige was die thuiswerkte. Mijn buren waren er eigenlijk nooit: sommigen zaten soms weken achtereen in de bush in hun toeristenlogementen, anderen werkten overdag op kantoor in de stad.

Nu zijn veel logementen dicht of ze draaien op halve kracht voor lokale bezoekers. Bedrijven, vooral de kleinere, huren niet langer kantoorruimten om zo geld te ­besparen in deze moeilijke economische tijden. Hun personeel werkt overwegend thuis. In Nairobi staan inmiddels veel kantoren leeg en de huurprijzen ervan zijn het laatste halfjaar met gemiddeld 7 procent gedaald.

Thuiswerken is iets waar mijn buren maar moeilijk aan kunnen wennen. Ze missen de interactie met hun collega’s en werknemers en houden elkaar op het woonerf van het werk door ‘even’ langs te komen. Dat even is algauw een uur en soms komen er wel twee buren langs op een dag. Gezellig natuurlijk, maar het fenomeen deadline waar ik mee te maken heb, is ze onbekend en ze vinden het vreemd als ik beleefd maar dringend vraag later terug te ­komen.

Jongens bij een muurschildering in de sloppenwijk Mathare in Nairobi.Beeld AFP

En dan zijn er ook nog de kinderen uit de buurt die zich rot vervelen omdat de scholen dicht zijn. Een buurvrouw had een groep kinderen beziggehouden door koekjes met ze te bakken. Een mooie onderneming vond ik – tot diezelfde kinderen om de haverklap aan de poort kwamen om die koekjes te verkopen à een euro voor vijf stuks. Ook dat was het idee van de buurvrouw, iets minder briljant, naar mijn smaak.

En dan zijn er nog de vrienden die ik met enige regelmaat zie of bel maar die nu – door gedwongen thuis te werken – een grote ­behoefte voelen vaker en langer te zoomen, skypen of appen om bij te praten. Ik voel me door de pandemie gek genoeg minder ­geïsoleerd, want ik heb meer ­contact met de meesten dan ooit voorheen.

Inmiddels heb ik via onze buren-app gevraagd of ze bij voorkeur na zes uur langs willen komen. Die oproep is deels succesvol. De meesten komen nu voor een praatje, even na zessen, in Kenia het begin van borreltijd. Dat heeft inmiddels wel een aantoonbare aanslag geleverd op mijn voorraadje bier en wijn. Maar ­laten we wel wezen, zolang dit het enige euvel is dat corona mij bezorgt, mag ik natuurlijk heel dankbaar in mijn handen knijpen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234