Donderdag 24/09/2020

ColumnJana Antonissen

Wanneer het voelt alsof de grond onder mijn voeten langzaam wegzakt, biedt het nagelsalon me houvast

Jana Antonissen.Beeld DM

Jana Antonissen is journalist.

Er zijn een paar dingen in deze wereld waar je altijd van op aan kunt. Nagelsalons zijn daar een van. Of je nu in Brussel, Moskou, Milaan of New York bent; ze zien er niet alleen overal hetzelfde uit, ook hun services zijn steeds identiek.

De afgehakte mannequinshanden die miniatuur kunstwerkjes met vlinderprints aanprijzen in een schel TL-schijnsel verraden geen geografische locatie. Noch geven de karaokeversies van tophonderdhits, of de elektrische vijltjes waarmee restjes net iets te hardhandig afgeschraapt worden hun ligging prijs. Sinds corona is zelfs het plexiglas dat de nagelartiest tegen besmettelijke kuchjes beschermt wereldwijd hetzelfde.

Hoewel ik ook al uitstapjes naar zogezegd minder schadelijke en dus overdreven dure salons ondernam, hou ik het tegenwoordig bij de bescheiden middenklasse; duur noch goedkoop. Want studio’s met bodemprijzen waarvan de medewerkers geen woord met hun klanten kunnen of mogen uitwisselen, hanteren meestal geen al te koosjere arbeidsethiek.

Alle mogelijke designs probeerde ik al uit: van mijn geboortejaar in gotische cijfers over het Louis Vuitton-logo tot venijnige vlammetjes. Bovenal hou ik van het dreigende geluid wanneer je met zo’n kunstnagel op een hard oppervlak tikt, de rode sporen die ze in andermans huid achterlaten, en de manier waarop je met uitgestrekte vingers over toetsenborden moet swipen omdat typen niet meer lukt vanaf een bepaalde lengte.

Helaas worden nepnagels nog te vaak als ‘Oost-Europees’ of ‘ordinair’  weggezet, om maar enkele van de complimenten te noemen die mijn vingertoppen al te beurt vielen. Waarom acryl een indicator zou zijn van tekortschietende zeden of intellect heb ik nooit begrepen.

Daarbij is nagelverzorging veel meer dan enkel een esthetische kwestie. Wanneer het voelt alsof de grond onder mijn voeten langzaam wegzakt, biedt het nagelsalon me houvast.

De ochtend waarop ik voor het eerst weer in een leeg bed ontwaakte, ging ik naar de nagelstudio. Ik had een afspraak, ik werd verwacht.

Zoals steeds schuurden mijn knieën ongemakkelijk tegen het lage witmarmeren tafeltje terwijl ik Duan mijn handen aanreikte. Duan, met zijn rijkelijk met gel ingesmeerde haren en zijn steeds net iets te ver opengeknoopte hemden, die een goed uitzicht boden op zijn brute, witgouden schakelketting. 24 karaat, had hij me bij onze eerste ontmoeting verteld zonder dat ik daarom gevraagd had.

De nauwkeurigheid waarmee hij mijn vingers over een verse handdoek uitspreidde terwijl hij mijn andere hand in een lauw badje liet rusten, ontroerde me die ochtend. Kon ik zelf maar zo veel zorgvuldigheid aan de dag leggen, hoe verzorgd had mijn bestaan er dan uitgezien.

Eender welke vreemde kleur of vorm ik uitkies, Duan stelt me steeds gerust dat het de juiste keuze is.

Ik hoop in iedere hoofdstad een Duan te vinden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234