Zondag 19/09/2021

OpinieJoost Elli

Wahid en Asma laten multiculturalisme slagen, gewoon omdat het er niet steeds over gaat

Wahid in zijn frituur. Beeld rv
Wahid in zijn frituur.Beeld rv

Joost Elli werkt al bijna dertig jaar als psychiatrisch verpleegkundige. Tussenin blogt hij op joostelli.be.

Onder mij woont een Afghaans-Iraans gezin: Wahid, Asma en hun dochtertje Hannah. Wahid heeft een frituur, achter het station in Leuven. Hij werkt er met witte jobstudenten. Met hun dochtertje praten Wahid en Asma Nederlands. Wahid vindt het vast lastig dat ik het erover heb. Hij is namelijk het liefst gewoon Belg. Alleen de geuren van kurkuma en komijn, fesenjun en mantu’s en chelow kabab verraden een verschil.

Ik mag mijn buren. Wahid en Asma laten multiculturalisme slagen, gewoon omdat het er niet steeds over gaat.

Bij hun intrek liet ik het gezinnetje de gemeenschappelijke tuin. Geen getuinier meer voor mij. Mijn grasmachine kregen ze erbij. Wahid keek een beetje vreemd bij dat cadeau. Wahid reed nog nooit het gras af. Een hiaat in het inburgeringstraject! Hijzelf gaat vrijuit: ooit bedekte bos en gras Afghanistan nagenoeg helemaal, maar de woestijn kreeg vrij spel door jaren oorlog en illegale houtkap.

Vorige maand was het hoge woord eruit. “Djoast (Joost, dat ben ik), kan u mij helpen het gras afrijden?” De hof was verwilderd. “Nog even en hij heeft het aan de stok met buurman Anatol”, bedacht ik.

Met de verwondering van een kind luisterde Wahid naar mijn uiteenzetting over de grasmaaier. “Dit is een topmachientje”, begon ik. “Grasmachine kopen? Koop dit merk!”

“Heeft… geen bak?”, vroeg hij.

“Ah, neen!”, deed ik verontwaardigd, ik aaide het kenmerkende dieprode maaidek. “Het is te zeggen: dat kan. Maar: dit beestje… mulcht.” Ik legde de machine voorzichtig op haar zij. “Ze vermaalt het gras dat in plukjes blijft liggen, die voeden de bodem en dát scheelt dan weer groene bak. Mos heeft geen kans! Wacht, ik doe het je even voor”, fluisterde ik. Ik voelde de gêne van een man die op zijn drieëndertigste nooit eerder het gras afreed. Te allen prijze diende vermeden dat Asma zou worden betrokken. Grasmaaien blijft een mannenzaak en een elektrisch model is eigenlijk al over de rand.

In een klein uur klaarde Wahid de klus. Hij verbrak daarmee mijn tijdsrecord. Hij scheen ontevreden. “Volgende keer gebruik ik de bak”, klonk het enigszins argwanend, alsof ik hem een ferme blaas wijsmaakte. “Ik wil gras zoals buurman Anabole. Glad, zonder bloemetjes erin.” Maai Mei Niet vond hij maar een gek idee: het gras staat hoog, er is een machine, wat is het probleem? Kijk, dat is nu cultuurverschil.

Daags nadien keken Asma en Hannah hoe Wahid 24 plantjes uit hun potje duwde, putjes maakte, de kluitjes er omzichtig induwde en de gaatjes toedekte. Hannah werkte met haar gietertje af. Ik beval Wahid nochtans zo’n hip wild bloemenakkertje aan, voor de bijtjes. Maar dat is niet het idee dat hij van een bloemperk heeft. Twaalf begonia’s en evenveel afrikaantjes stonden netjes op een rij aan een kant van de tuin, in een stukje omgewoelde aarde. Weinig andere planten (alsof hij het erom deed) trekken minder bijen aan dan begonia’s en afrikaantjes.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234