Maandag 16/12/2019
Julie Cafmeyer. Beeld rv

Column Julie Cafmeyer

Waarom zouden we alleen een relatie kunnen aangaan met een mens of een dier

Julie Cafmeyer is theatermaakster. Haar column verschijnt afwisselend met die van Mark Coenen.

Afgelopen weekend lees ik in DM Magazine over Aäron Fabrice de Kisangani. Elke dag is hij op het strand en zoekt hij naar aangespoelde spullen. Hij zegt: “Als ik ’s nachts in bed de zee hoor huilen, brullen of ruisen, ben ik een gelukkig man. Ik weet: straks zie ik haar terug.”

Alsof de zee zijn geliefde is. En waarom ook niet. Waarom zouden we alleen een relatie kunnen aangaan met een mens of een dier. Het prikkelt mijn fantasie. Een natuurfenomeen als geliefde. Misschien zit hij ’s avonds op de plek waar de golven breken. Laat hij zich even door het water strelen.

En misschien houdt hij haar daardoor in leven. Niet alleen de zee, maar iedereen die in haar leeft. Hij redt een zeehond die bijna was gestikt in een plastiek zakje, neemt sigarettenpeuken uit de bek van een vogel en duwt een aangespoelde vis terug in de zee.

Plastic Soup Warrior

Hij ziet zichzelf als een Plastic Soup Warrior, een kleine strijder tegen de polymeren afvalberg.

Als je weet vanwaar de rommel komt, kan je alles traceren. Op een dag zal hij ze weten te vinden, dan zal hij een boodschap sturen aan de mosselkwekers en scheepsreders. Of ze alsjeblieft wat voorzichtiger kunnen zijn, zodat de zee zichzelf weer kan helen.

Ondanks al de troep blijft hij gefascineerd door alles wat in haar beweegt. Hij heeft wat eendenmosselen in een bokaal gedaan. Hij zegt dat het een vreemd schouwspel is, hij keek er al uren naar.

Nog een opwindend detail: hij ziet haar het liefst als het stormt.

Soms vindt hij soorten die door het opwarmen van het zeewater naar het noorden trekken. Hij observeert wezens die wij misschien nooit meer zullen zien; zeemuizen, lichtgevende kwallen, zeevonken. Soorten die zullen sterven door de vuiligheid, de opwarming van de aarde. En zo rouwt hij om alles wat ze is verloren. Hij zwemt nooit in haar. Hij weet weet waar hij ophoudt, en zij begint. De branding.

Levenslust

De zeemuis is trouwens een soort worm met prachtige iriserende haren die reageren op invallend licht. Aäron vraagt zich in het artikel af: welk nut heeft ons leven? Wel, de verhalen van Aäron geven me levenslust. Dat ik nu weet dat er lichtgevende kwallen bestaan, eencellige algen die een blauwig-groene gloed geven. Iemand die ons zegt: “Ik kan de schoonheid niet vangen op een foto, maar geloof me, het is betoverend mooi.”

Het is een geruststellende gedachte dat de zee door iemand wordt bemind. Iemand die bij haar blijft. Iemand die over haar waakt. Iemand die licht op haar schijnt. Iemand die haar en haar bewoners in leven probeert te houden.

Iemand die de soorten die het niet overleven opvangt. Zoals die dode kolossale walvis die toch nog even werd geaaid op zijn gladde, olieachtige vel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234