Woensdag 24/04/2019

Column

Waarom zouden er eigenlijk zo veel mensen op Kris Peeters stemmen? vroeg mijn vrouw

Kris Peeters (CD&V). Beeld BELGA

Auteur en freelancejournalist Marnix Peeters (°1965) schrijft vanop zijn berg in de Oostkantons. Zijn nieuwe roman Kijk niet zo, konijntje ligt nu in de boekhandel.

Waarom zouden er eigenlijk zo veel mensen op Kris Peeters stemmen? vroeg mijn vrouw.

Zij was op de tablet naar Het nieuws aan het kijken.

Er is geen enkele politicus die zo vaak 'dat zullen we op het gepaste ogenblik bekijken' en 'het is niet het moment om daar iets over te zeggen' zegt als hij, zei mijn vrouw. Die man kan vijf minuten volkletsen zonder één zinvolle uitspraak te doen. Dat irriteert toch, als iemand je voortdurend luchtbellen in je gezicht blaast?

Marnix Peeters is schrijver en journalist. Beeld © Franky Verdickt

Het valt veel mensen vast niet eens op, zei ik. Het is een wereld van luchtbellen.

Het werkt contraproductief, zei mijn vrouw. Als je te veel en te lang rond de pot blijft draaien, beginnen mensen juist op je nietszeggendheid te létten. Laatst zag je zelfs Stef Wauters het op z'n heupen krijgen, toen Peeters bij hem in de studio minutenlang niets zat te zeggen over zijn gooi naar het burgemeesterschap van Antwerpen.

Eigenlijk zou je zo'n kerel er gewoon uit moeten trappen, als hij blijft volharden in z'n leegheid, zei ik. Zeggen: mijnheer Peeters, u krijgt nog één kans om een deftig antwoord te geven, anders mag u beschikken. We hebben nog genoeg andere interessante onderwerpen.

Hij spreekt natuurlijk een heleboel mensen aan die liever wegkijken van alles, zei mijn vrouw. Die hopen dat alles blijft zoals het is, dat niets of niemand aan hun veiligheid en hun saaiheid komt knabbelen. Die worden vast gerustgesteld door een politicus die maar wat zelfvoldaan en richtingloos staat te doen alsof. Kris Peeters is even riskant als een goudvis.

Dan keken wij maar samen naar een aflevering van The Show Must Go On, het geweldige Vlaamsesterrenprogramma van Peter Boeckx op VIER. Daarin hoorden wij Jo Vally zeggen dat hij bovengronds begraven wil worden, omdat hij ervan overtuigd is dat je, eens knus en wel onder de zoden, weer wakker kunt worden. Een kerkhofruimer had hem ooit verteld dat ze geregeld krabsporen vinden aan de binnenkant van de deksels.

Zo'n arbeider vindt het natuurlijk geweldig om Jo Vally een oor aan te naaien, zei ik. Alleen jammer dat hij daar schijnbaar toch een flink trauma van heeft opgelopen.

Hij wil ook een gsm mee in z'n kist, zei mijn vrouw, naar het scherm wijzend. Toch een beetje een rare man.

Het heeft natuurlijk allemaal met zelfoverschatting te maken, zei ik. Met denken dat je heel erg belangrijk bent, dat de mensheid straks gaat zeggen: dju, wat nu, zonder Jo Vally? We zullen hem nog eens opbellen, om zeker te zijn.

Later op de avond zat ik nog wat te lezen in De essays van Michel de Montaigne.

Hier, zei ik, hij heeft het erover: 'Zoals bij onze geboorte ons alle dingen werden geboren, zo gaan bij onze dood alle dingen weer dood. Daarom is het even dwaas erom te treuren dat wij er over honderd jaar niet meer zijn als om het feit dat wij honderd jaar geleden nog niet leefden.'

Eat that, Jo, zei mijn vrouw, lachend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.