Vrijdag 27/01/2023
Bregje Hofstede. Beeld DM
Bregje Hofstede.Beeld DM

ColumnBregje Hofstede

Waarom zou ik eigenlijk nog iets verzinnen?

Auteur Lize Spit en haar Nederlandse collega Bregje Hofstede, allebei 1988, vertellen beurtelings over hun leven.

Bregje Hofstede

In april wordt het toch nog winter. Een week geleden droeg ik een zomerjurk, vandaag kijk ik, als ik vanuit de zolderruimte van mijn uitgever naar beneden loop, uit op wit Amsterdam. Op het dak hiertegenover is het laagje sneeuw dat de schuine veluxramen bedekte, in zijn geheel naar beneden gegleden; nu ligt het onder het raam op de pannen, golvend ineengevouwen als een laagje op een Viennetta-ijstaart. Eigenlijk lijkt het nog het meest op de dunne, wollige witte doeken die ze op de kerstmarkthuisjes spijkeren om sneeuw te imiteren: zo’n vreemd ongebroken, opgevouwen lapje imitatiesneeuw, maar dan echt.

Ik vind het op een bepaalde manier gruwelijk wanneer echte dingen hun best doen om zo veel mogelijk op hun kunstmatige tegenhangers te lijken. Zo proefde ik ooit aardbeien die genetisch waren versleuteld om te smaken naar het synthetische aardbei-aroma van een lolly of een aardbei-milkshake: een smaakpastiche die sowieso niet echt lekker is, maar unheimisch wordt in een verse vrucht.

Later, in de trein naar huis, zit ik tegenover twee vrouwen wier gezichten eruitzien alsof ze operatief onder handen zijn genomen om het effect van een selfiefilter te imiteren. Hun neus en kaak zijn versmald, de lippen dramatisch opgespoten, de kin vormt een onwaarschijnlijke punt. Ze zijn allebei egaal oranje geschminkt. Eigenlijk zien ze er alleen normaal uit op het scherm van de telefoon die een van hen omhooghoudt om een foto te maken.

De vrouwen maken me nerveus omdat ik, als ik naar ze kijk, niet meer weet waar ik de grens kan trekken tussen echt en nep: die vervaagt wanneer dingen die ik beschouw als natuurlijk, betrouwbaar en werkelijk, de kenmerken krijgen van wat kunstmatig is. Ze sleuren de fysieke werkelijkheid de onbetrouwbare onlinewereld in, deze deepfakes die van het scherm zijn gegleden om zich in de tastbare wereld te nestelen.

Op mijn eigen schermpje komen intussen onophoudelijk nieuwsberichten langs over een oorlog die begonnen is op basis van fictief fascisme en gevoerd wordt met the real deal, afgewisseld met de laatste updates over de rechtszaken rond het Capitool — bestormd vanwege een imaginaire verkiezingsfraude, die nu de basis dreigt te worden voor een echte. Waarom zou ik eigenlijk nog iets verzinnen? ‘Dichters liegen de waarheid’, wil het cliché; maar wat moeten ze als de waarheid liegt?

De trein maakt vaart zodra we de Franse grens over zijn. Nog een paar uur, dan ben ik weer tussen de koeien, de dikke stenen muren, de luiers en het hondenhaar, met uitzicht op de groene knoppen van de tuinbonen in het donkere groentebed. Even doen alsof de werkelijkheid robuust en simpel is.

Mijn tuin is bij aankomst bedekt met een laagje witte sneeuw. Bloeiende tulpen, uitlopend groen, en daaroverheen die Viennetta.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234