Donderdag 16/09/2021
null Beeld DM/Bart Hebben
Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

‘Waarom zie ik zo weinig homo’s met kinderen?’, vroeg mijn homovriend zich af

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

“Rond de 100.000 dollar”, zei hij terwijl hij van zijn Moscow mule op basis van discounterwodka nipte, “zoveel zou een kind ons kosten.”

Een vriend van me en zijn partner willen graag kinderen. Omdat ze geen zin hebben een klein decennium op een wachtlijst voor adoptie door te brengen, bezochten ze een virtuele beurs voor commercieel draagmoederschap. De Amerikaanse onderneming had hen op het hart gedrukt een ruim budget voor advocatenkosten opzij te zetten: bevroren embryo’s en baby’s de oceaan overvliegen is gerechtelijk gezien geen lachertje.

Aangezien het in België bij wet verboden is om handel te drijven met menselijk lichaamsmateriaal zit fertiliteitstoerisme in de lift, las ik onlangs in de krant. Blijkbaar is er ook een nijpend tekort aan eiceldonors.

Lang geleden had ik deze kennis eens dronken beloofd dat hij het allemaal mocht hebben van mij: baarmoeder, inclusief bevrucht ei. Ondertussen hang ik echter de overtuiging aan dat ik, mocht mijn budget dat toelaten, net zoals Kim Kardashian liever iemand aanstel om in mijn plaats te baren. Gelukkig neemt hij me dat niet kwalijk.

Maar dat deze vriend en zijn lief nog twijfelen over zo’n draagmoeder heeft niet alleen met het hoge prijskaartje te maken.

“Waarom zie ik zo weinig homo’s met kinderen?”, vroeg hij zich af.

“Er is een gebrek aan rolmodellen in dit land”, vervolgde hij. “Naar wie kunnen wij opkijken? De kapper uit Samson en Gert, James Cooke, Jani Kazaltzis? Sorry, maar daar kan ik me niet mee identificeren.”

“Onlangs zag ik op de zeedijk zo’n stokoud paar samen op een bankje zitten, de genegenheid droop ervan af”, viel een andere vriend hem bij. “Uiteraard waren het een man en vrouw. Soms lijkt het wel alsof er geen bejaarde homokoppels bestaan.”

“Elton John is toch oud, getrouwd en heeft een tweeling”, wierp ik tegen.

De mannen rolden met hun ogen.

“Wat met Wim De Vilder, is dat geen rolmodel?”

“Je wilt ook geen sanseveria om op de vensterbank te zetten.”

Wat hij daarmee juist bedoelde, was me niet helemaal duidelijk, maar ik meende te begrijpen dat hij iemand zocht zonder gekleurde glazen en glitterkostuums, maar met een tikje meer schwung dan een neutraliteit uitwasemend nieuwsanker.

Volgens de Van Dale is een rolmodel “iemand die op voorbeeldige manier voldoet aan een wenselijk geacht rollenpatroon”. Ik dacht lang na, maar kon zelf niemand verzinnen.

“Heb jij dan een rolmodel?”, vroeg ik mijn geliefde, die tot nu toe verdacht stil was gebleven.

“Nou,” antwoordde hij aarzelend, “als tiener heb ik een tijdlang geprobeerd meer zoals Mahatma Gandhi te zijn.”

“Nu niet meer?”, vroeg ik.

Hij haalde zijn schouders op. “Gandhi bleek uiteindelijk té bovenmenselijk om me echt met hem te kunnen vereenzelvigen.”

Be the change you want to see in the world, besluiten we ons gesprek over het gebrek aan rolmodellen. Het zijn de meest geciteerde woorden van deze sowieso al overdadig aangehaalde spirituele leider.

Alleen heeft Gandhi ze zelf nooit uitgesproken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234