Dinsdag 26/05/2020

OpinieElisabeth Meuleman

Waarom we nood hebben aan meer Freya’s

Freya Piryns stopt met politiek.Beeld Aurélie Geurts

Elisabeth Meuleman is Vlaams Parlementslid voor Groen.

Deze opinie is niet gedreven door een nauwe persoonlijke band met Freya Piryns, die in deze krant haar afscheid van Groen en van de politiek aankondigde. Die band hadden we niet echt. We vonden elkaar soms, en dan heel sterk. In onze oprechte verontwaardiging over de inhumane behandeling van asielzoekers. In ons geloof in sterk onderwijs, maar dan voor elk kind, ook het kind in De Pijl, misschien wel één van de uitdagendste scholen in Antwerpen, waar Freya nu werkt en woorden in daden omzet. In onze betrokkenheid bij de VRT, en het geloof in een sterke, maatschappelijk relevante publieke omroep.

Ik nam het steeds, en neem het nu nog op voor Freya. Dat is emotioneel, natuurlijk. Ze is een mooi mens met een veerkracht waar we met velen kunnen van leren. Maar het is ook rationeel.

Noël Slangen schrijft in Het Laatste Nieuws terecht dat Groen na de laatste verkiezingen onzichtbaar is en nog steeds op zoek naar zichzelf. We voelen allemaal, van basismilitant tot top, dat het ecologische momentum er was, er is. En dat we dat in Vlaanderen, anders dan in Wallonië, Duitsland, Luxemburg,.. niet konden verzilveren. De analyses zijn veelvuldig gemaakt. Hoewel de essentie en bestaansreden van het ecologisme groen én sociaal zijn, konden we te makkelijk worden geframed als elitaire regelneven. Als principiële betweters ook, die veraf staan van de leefwereld van de hardwerkende Vlaming vandaag.

Waar rook is is vuur, natuurlijk. In de machtscenakels van de partij zit een verzameling van heel erg intelligente, idealistische en beginselvaste mensen. Ze zijn top en we hebben die inhoudelijk heel hard nodig. Maar de kloof met het lid van de lokale groep dat op de lijst stond bij de gemeenteraadsverkiezingen maar nu een beetje verweesd achterblijft is groot. Ik kijk naar mijn eigen groep, in Oudenaarde, en ons resultaat van 20 procent in een klein blauw provinciestadje. Grootste oppositiepartij en dubbel zo groot als N-VA, Vlaams Belang, sp.a… Wij – Dirk, Peter, Eva, Eric en Luc, lokale kandidaten – wij zijn ook ‘echte’ groenen. Wij hebben maanden van ons leven gegeven aan onze partij en aan het ecologisme waar we voor strijden. Maar onze groene huisartsen en hun bloeiende huisartsenpraktijk staan dagelijks tussen tientallen mensen van alle slag. Als zij een rotdag hadden omdat ze de hele dag werden aangesproken op voorstellen van hun partij die ze onvoldoende konden uitleggen, dan hebben wij een probleem. Wij voerden lokaal anders campagne. Met haalbare positieve voorstellen. Het werkte.

Elisabeth Meuleman.Beeld BELGA

Ik verdedigde deze week op Twitter nogal fel de aanpak van Bart Somers (Open Vld) rond klimaat. Lokaal beginnen met kleine dingen. Bomen en hagen planten, huizen isoleren. Draagvlak creëren van onderuit. En ondertussen het discours en de perceptie keren. Voor vruchtbare grond zorgen zodat een klimaatverhaal of positief integratieverhaal als bamboe kunnen schieten, want dat is broodnodig.

Waar Groen bestuurt betrachten we dat. We kunnen mooie realisaties voorleggen. Maar het is ook vechten soms. In Ninove, Denderleeuw of Lede zitten we in besturen die een dam zullen moeten vormen tegen extreemrechts in een moeilijke regio. Dus ja, ik verwacht ook dat Bart Somers niet alleen naar de lokale besturen kijkt om zijn vooropgestelde klimaat- of integratiedoelstellingen te halen, maar onze mensen in die besturen ook effectief zal ondersteunen met, bijvoorbeeld, voldoende financiële middelen.

Ik geloof er wel in. Ik geloof in die samenwerking. Zo zou het doorgaans hol klinkende verbinden eruit kunnen zien, concreet en in de praktijk.

Het politieke landschap is aan een herverkaveling toe. Progressieven moeten elkaar niet bekampen maar de handen in elkaar slaan. Wij kunnen die (links-)liberale Somers best wel wat versterken met ons ecologische verhaal. En we kunnen van die liberalen nog wat leren over vrijheid, en hoe gehecht de Vlaming is aan ‘zijn’ vrijheid.

Bovendien zijn pragmatisme en idealisme geen tegenstellingen. Ze zijn het verhaal van de korte en de lange termijn. De lange termijn op korte termijn willen verwezenlijken is aantrekkelijk en verleidelijk. Ik heb ook grote dromen en zie ze het liefst nu verwezenlijkt. Ik trap geregeld in die val. Dan moet er iemand zijn die je even in de arm knijpt. En zegt : even terugkeren en achterom kijken, je ploeg en de mensen zijn niet mee.

Freya Piryns is een politica die dat al enige tijd begreep, begrijpt, aanvoelt. Ze durft openlijk te twijfelen aan grote ideologische stellingnames. Over ggo’s en kernenergie, zo zegt ze in haar afscheidsinterview. Dat is geen ideologische zwakte. Dat is afgewogen. Ze is een ecologiste in hart en nieren, veel trouwer komen ze niet. Maar ze voelt de mensen aan. 15.000 stemmen vanop een zesde plaats, dat haal je niet zomaar. Mensen herkennen zich in haar echtheid, menselijkheid, twijfel. 

Groen mag niet drammerig zijn. We hebben nood aan meer Freya’s. En ik zie graag de enige echte Freya ook weer terugkomen naar de stal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234