Woensdag 24/07/2019

Column

Waarom slaag ik er zo goed in me hier, alleen in Toscane, zo gelukkig te voelen?

Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem (°1958), acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Hoewel ik al een week thuis ben, zijn mijn hart en ziel nog steeds ginder. In de Toscaanse heuvels. Ik probeer het landschap, de rust en de stilte zo lang mogelijk in me mee te dragen. En ’s avonds lig ik in gedachten weer op die heuvel in het gras, Mr. Wilson, mijn hondje, dicht tegen me aan, kijkend naar die ­overweldigende sterrenhemel.

Moederziel alleen was ik daar, veertien dagen lang. Geen van mijn kinderen of vrienden kon mee op vakantie. Als de dood was ik dat me dat zuur zou ­opbreken, maar ik troostte me met de gedachte dat ik maar in de auto te springen en naar huis te rijden had als het me te veel zou worden, als de eenzaamheid me de adem zou benemen.

Er was geen telefoonbereik en het internet was er zo traag dat ik het na een dag al opgaf, meer dan mijn mails ­checken deed ik niet. Televisie was er evenmin. Enkel de natuur en ik.

Het was gewoon zalig. Een weldaad. Bevrijdend, zo los van alles.

Voor het eerst in mijn leven zag ik ertegenop om weer naar huis te gaan. Verontrustend, vond ik dat. Waarom slaag ik er zo goed in me hier, alleen, zo gelukkig te voelen? En wat valt me thuis dan zo zwaar? Vragen waar ik niet ­meteen een antwoord op had.

De eerste avond weer thuis zette ik niet, zoals ik gewoonlijk doe, de televisie aan. Het zomerde hier gelukkig nog en de avond was warm en zwoel. Ik ging in de tuin zitten op zoek naar antwoorden op die vragen.

Ik hoorde het geruis in de verte, het verkeer, de ring, stadsgeluiden. Dat natuurlijk, bedacht ik, dat het nooit ­helemaal stil is hier. Ik keek naar mijn verwilderde tuin – ik heb geen groene vingers – in de hoop dat hij me kon ­vertellen waarom ik me, en als ik er goed over nadenk al een hele tijd, niet zo best voel hier.

Ik keek naar het Tsjetsjeense vuurtje, mijn eigen buitenkeukentje, dat mijn jongste dochter samen met haar neefje voor me bouwde meer dan twintig jaar geleden. Dat hadden ze gezien op foto’s van mijn zus die in Tsjetsjenië was toen daar de eerste oorlog uitbrak in ’94 en de mensen provisorisch, met bakstenen, een oventje met een rond schouwtje bouwden op het land om te koken.

Het staat er nog steeds, overwoekerd door onkruid.

Eeuwigdurend afscheid

Ik werd overspoeld door herinneringen. Zag mijn jongste lachen en spelen in de tuin met haar vriendinnen. Zag mijn oudste in de treurwilg zitten, 13 was ze en ze bracht uren door daarboven in die boom. Zag mijn jongste zus die hier jarenlang woonde. Zag de vele avonden dat we met z’n vieren in de tuin zaten rond dat vuurtje en praatten, ­lachten en droomden over wat het leven ons allemaal zou brengen.

Dát is het, begreep ik, diep in mij huist een eeuwig zeurend heimwee naar wat voorbij is. Naar de tijd dat ik nog de spil van dit gezin was en er elke dag een feest van probeerde te maken.

Ik ben als zo’n antieke paardjes­molen met in het midden een zuil van spiegelglas waarin de feeërieke paardjes en hun ruiters weerspiegeld worden. Alleen hou ik die molen nog steeds draaiende terwijl er al elf jaar niemand meer op die paardjes zit. Er is geen weerkaatsing meer te vinden in de moederzuil.

Alles wat ik doe, staat in het teken van mijn kroost dat hier al lang niet meer woont. Zij leven hun levens elders, ­houden hun eigen paardjes­molen draaiende voor hun kinderen en geliefden. Zoals het hoort.

Ineens het pijnlijke besef dat ik in een eeuwig­durend afscheid blijf hangen en dat het tijd wordt om daar komaf mee te maken. Tijd om die hele molen te laten voor wat hij is en mijn eigen ros te bestijgen om ten volle door het leven te galopperen, zonder omzien, zonder heimwee. Los van alles.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden