Maandag 14/10/2019
Dominique Persoone. Beeld Tim Coppens

Column

Waarom kopen we eigenlijk zoveel? Mijn grootouders gooiden bijna niks weg

Dominique Persoone, de Indiana Jones der chocolatiers, runt The Chocolate Line in Brugge en Antwerpen en een cacaoplantage in Mexico.

Een paar weken terug kregen chef Filip Claeys en ikzelf de vraag of we wilden meewerken aan een tv-programma voor VTM, over voedselverspilling. Om 12 uur ’s nachts hadden we afgesproken in Zeebrugge. De opdracht was eenvoudig: we gingen vuilniszakken stelen en kijken wat voor eetbaars de mensen hadden weggegooid. Daarmee moesten we een topmenu maken en, eens ze alles hadden binnengespeeld, kregen onze ‘slachtoffers’ te horen dat de ingrediënten uit hun eigen vuilniszak kwamen. Zeer confronterend.

De dag na de uitzending kreeg ik meermaals de vraag of we het in scène hadden gezet. Wel, lieve mensen, jammer genoeg niet. We ­hebben echt gekookt met wat we gevonden hadden. Wij Belgen doen het zeer slecht: in Europa staan we op de tweede plaats (na de Hollanders) als het aankomt op voedsel weggooien. Elke Belg smijt gemiddeld een kilogram eten per dag in de vuilnisbak; in de vismijnen wordt er per jaar 30 ton verse vis vernietigd tot vismeel.

Waarom? Die gedachte blijft maar in mijn kop hangen. Waarom kopen we zoveel? Mijn grootouders smeten bijna niets weg. Mijn bobonne at zelfs nog dingen die over datum waren. Dan zei ze: “Wij hebben nog de oorlog meegemaakt. Jullie weten niet wat honger is.” Is onze generatie dan zo verpest? We baden in luxe, maar beseffen het zelf niet. Is het de stress van de tijd waarin we leven? Rap, vlug, haast je.

Ik heb een boomgaard in mijn tuin met oude fruitbomen: appels, peren, pruimen, walnoten, kersen, noem maar op. Als ik er een derde van verwerk of uitdeel, is het al een succes. Maar ik heb gewoon geen tijd om in de boom te hangen en alles te plukken. Mijn zoon Julius heeft 248 soorten tomaten staan in zijn serre, maar een derde blijft hangen en rot aan de plant, we hebben er gewoon te veel.

Elke ochtend perst mijn Fabby verse jus voor het gezin, ze is fan van bio, maar de schillen smijten we op de composthoop terwijl ik er ­eigenlijk de beste orangettes – gekonfijte sinaasappel in chocolade – van kan maken, maar die tijd heb ik niet.

Een kokkin uit Peru kreeg ooit voor het eerst een cacaovrucht te zien. Ze wist niet wat het was en verwerkte hem zoals elke kok zou doen: ze begon hem te schillen, haalde er de zaden uit en smeet die in de vuilnisbak (terwijl je net de zaden nodig hebt om chocolade te maken). Ze verwerkte het vruchtvlees tot een soort puree. Die smaakte een beetje naar pompoen en was supergezond: vol met vezels. Ze deed testen met het vruchtvlees en maakte er ook frietjes, chips en soep mee.

Eddy, een vriend van me en baas van het chocolademuseum Choco-Story in Brussel, heeft er een kookboekje over gemaakt. Hij deelt het uit aan de cacaoboeren tijdens onze expedities, in de hoop dat ze een iets beter leven zouden krijgen. Ik wil hier niet de depressieve zaag ­uithangen, maar denk er eens over na. Make Belgium great again

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234