Dinsdag 22/10/2019
Beeld EPA

Column

Waarom ik om 6u20 steevast kwaad word op Amy Winehouse

René van Munster (1960) is chef eindredactie van de bijlagen van De Morgen.

Jongens, wat hadden ze een lol in die ­WhatsApp-groep. De eindafrekening van het jaarlijkse Ardennen-­weekend in november was doorgecommuniceerd. Ik had de tien collega-Kweeperen (om niet meer te ­achterhalen redenen heeft deze vriendengroep-sinds-1980 zichzelf ooit zo genoemd) geantwoord dat ik even naar de stad was gereden om met behulp van de automaat in het ­bankkantoor aldaar het gevraagde bedrag over te maken. (Het kantoor in mijn dorp is twee weken geleden gesloten. Pats, boem, dicht. Het clientèle werd vriendelijk verzocht zich voor zijn bankzaken in het vervolg naar het kantoor in Hakendover te begeven. Hakendover! Dat is voor de mensen in Oplinter het einde van de wereld. Daar wil je nog niet begraven worden! Hakendover, dat ligt aan de andere kant van de Sint-Truidensesteenweg!)

‘Zelfs in West-Vlaanderen hebben we internetbankieren’, spotte een Kweepeer op de WhatsApp, gevolgd door zestien ­emoticons. ‘Oplinter, dat ligt toch in de driehoek Tienen-Aarschot-Diest, hè? Jij gaat nog naar een bankautomaat? Echt? Bij jullie is dat nog niet doorgedrongen zeker, internetbankieren?’ Emoticon-lawine.

Tweemaal mis. Ten eerste ligt Oplinter net búíten de Marginale Driehoek, en ten tweede wordt hier heus wel ge-internetbankierd. Zo komt het dat ze dat bankkantoor ­hebben kunnen sluiten, of wat dacht u.

Ik heb zelf natuurlijk ook brieven van KBC gekregen, met de dringende vraag om de Doccle-app te installeren, met KBC Mobile in zee te gaan of anderszins mijn financiën zo ­onpersoonlijk mogelijk en vooral kantoorloos te gaan beheren.

Maar ik houd de boot af. Ik ben op het werk al genoeg uren met de smartphone in de weer, tuur me tureluurs naar mijn computerscherm. Als ik een rekening moet betalen, loop (liep, dus) ik even naar de bank. Zestig meter van mijn deur. Vriendelijk knikje naar de juffrouw aan het loket, overdag. Een minuutje smalltalk met de mens naast mij aan de cashterminal, ’s avonds.

Ik vind dat ontspannend, sorry.

Je hebt mensen die het een maand Zonder Vlees of Zonder Plastic doen, ik doe het al jaren Zonder Internetbankieren. En Zonder Zalando. Deze jongen doet nog lijfelijk boodschappen onder de kerktoren, bij slagerij/superette Jan en Carine ­(jammer dat jullie voor het eerst sluiten tussen kerst en Nieuwjaar, maar het is jullie gegund!). De bakker twee huizen verderop staat al met een ‘lang grijs’ te wachten als ik bij hem binnenkom. Kleren, schoenen, ­kerstcadeaus en boeken koop ik in een winkel. In een winkelstraat! In plaats van op mijn luie reet te gaan liggen wachten tot een onder­betaalde koerier op kerstavond De onfatsoenlijken van Jan Antonissen aan mijn voordeur komt afleveren.

De familie Van Munster heeft ­overigens ook geen droogtrommel. Wij hangen de was te drogen aan een wasdraad. Dat kost wat tijd, akkoord. Vorige week trof ik het weer: een 72 stuks tellende was, waaronder 23 páár sokken en elf losse exemplaren (drie tienerzonen in huis). Zesentwintig minuten was ik ermee bezig, een record. Dat is op het randje qua discutabele tijdsbesteding, ik geef het toe.

We hebben wél een microgolf. En ik gebruik een digitale wekker: mijn gsm. Met verbazend weinig moeite ben ik er vorig jaar in geslaagd om die vervelende alarmtonen die ­standaard met dat ding worden meegeleverd, te vervangen door een stel geliefde muziekjes. Als ik om 06.10 uur moet opstaan (vrijdag), klinkt Bowies ‘Suffragette City’, om 06.20 uur rinkelt ‘Rehab’. Maandag en dinsdag herinnert PJ Harvey me eraan dat het al 06.55 uur is. Ik, avondmens, dacht: ’s ochtends de slaap uit de ogen wrijven met die zalige songs, dat zal ­helpen. Pakte dat even anders uit. Ik haat opstaan nog altijd evenveel als vroeger, maar ik heb nu ook nog eens een bloed­hekel aan David Bowie gekregen, ik roep om twintig over zes steevast ‘val dood!’ tegen Amy Winehouse en ik moet absoluut nog vóór oudjaar Gnarls Barkley (‘Crazy’ om 07.05 uur op woensdag, pure horror) uit mijn gsm-wekker halen, of ik keil binnenkort al hun cd’s het raam uit.

Daar lig ík nu wakker van. Tussen zes en zeven ’s ochtends, in de ­wollige dagen voor Kerstmis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234