Donderdag 04/03/2021
Delphine Lecompte. Beeld DM/Bart Hebben
Delphine Lecompte.Beeld DM/Bart Hebben

OpinieDelphine Lecompte

Waarom ik niet ben toegetreden tot de sekte van Saskia De Coster

Delphine Lecompte is dichter. Zij is de auteur van onder andere Vrolijke verwoesting en Western.

Saskia de Coster heeft een sekte opgericht: een plek waar het matriarchaat geëerd en gevierd wordt. Mannen zijn welkom, maar zij moeten hun plaats kennen: zij moeten de stallen uitmesten, de ramen lappen, lelijke truien breien, boodschappen doen, tijm laten groeien, de voetzolen van de vrouwen likken, en af en toe hun zaad afstaan.

Er werd mij gevraagd om lid te worden van de sekte van Saskia. Ik zei nee. Ik vind alle clubs, roedels, verenigingen en groeperingen kunstmatig, potsierlijk, en verfoeilijk. Maar een groepering die het mannelijke geslacht volledig afwijst vind ik zelfs gevaarlijk, fanatiek, toxisch, en humorloos. En ouderwets! Ik dacht net dat de grootste verwezenlijking van de voorbije decennia de mogelijkheid was om als vrouw te infiltreren in wat voorheen mannenbastions waren, waarom zouden de vrouwen zich dan opnieuw moeten terugplooien op zichzelf?!

Saskia kreeg afgelopen dinsdag in De afspraak een platform om de ideologie van de sekte uit de doeken te doen. Het is allemaal grappig bedoeld uiteraard. Een intellectuele spielerei.

Niettemin ging ze verbeten tekeer tegen Michel Houellebecq en ze beschuldigde hem alweer verkeerdelijk van misogynie. Ze gebruikt dan telkens hetzelfde citaat: “Het randje vet rond de vagina is de vrouw.”

Had Houellebecq dit gezegd tijdens een interview dan zou ik ook steigeren.

Maar nee, Houellebecq is een romanschrijver en dus verzint hij personages: verwerpelijke racistische seksistische personages, laffe kruiperige angstige ambigue personages, en genereuze grootmoedige warme heldhaftige personages. En alles daartussen.

Een van zijn meer verwerpelijke personages bezondigt zich in Plateforme aan voornoemde botte misogyne uitspraak. Overigens is dat personage (Jean-Yves) geen vrouwenhater, hij is vooral bitter en ellendig. Hij heeft een afschuwelijke manipulatieve liefdeloze moeder zonder scrupules (de enige overeenkomst met Houellebecq zelf) die hem tracht te verpulveren en te vernietigen, maar het is uiteindelijk wel een vrouw die het hoofdpersonage in Plateforme van zijn zwartgallige misogynie geneest: Valérie.

Pauline Harmange daarentegen schreef een pamflet (Moi les hommes, je les déteste, red.) over mannen en waarom het zo juist en waardevol is om hen te haten na eeuwen overheersing, razernij, tirannie en geweld.

En nu wil Saskia dus een veilige plek creëren voor vrouwen. Een plek waar vrouwen de plak zwaaien. Maar een plek met alleen maar vrouwen aan de macht zal nooit veilig zijn. Het cliché van de vrouw als zacht nobel delicaat fijngevoelig verheven wezen is net dat en niets meer dan dat: een goedkoop sentimenteel misleidend zwart-wit cliché.

Schrijfster Saskia de Coster 'wil een veilige plek creëren voor vrouwen. Een plek waar vrouwen de plak zwaaien. Maar een plek met alleen maar vrouwen aan de macht zal nooit veilig zijn' vind Lecompte. Beeld Bob Van Mol
Schrijfster Saskia de Coster 'wil een veilige plek creëren voor vrouwen. Een plek waar vrouwen de plak zwaaien. Maar een plek met alleen maar vrouwen aan de macht zal nooit veilig zijn' vind Lecompte.Beeld Bob Van Mol

Een vrouw is minstens even perfide, gewelddadig, rancuneus, sadistisch, oorlogszuchtig, sluw, hebberig, opportunistisch, bloeddorstig, egocentrisch en narcistisch als de man.

Vrouwen zijn hooguit vreedzaam tijdens hun zwangerschap, daarna en daarbuiten koesteren ze dezelfde ambities, verslavingen, perversies, bestiale goestingen, en moordzuchtige neigingen als de mannen. En als de transgenders.

De opdeling en het conflict tussen man en vrouw is dankzij het transgenderisme grotendeels opgelost, obsoleet geworden. De preoccupatie met de genitaliën is goddank voorbij; onze seksuele identiteit zetelt in de hypothalamus, net boven de hersenstam. Onze seksualiteit bengelt of flappert niet tussen onze benen. Het geslacht is niets, de geest is alles. Sekse is voorbijgestreefd, een anachronisme.

Als kind wilde ik een jongetje zijn. Ik had mijn oudere neef zien klimmen in een boom om te pissen op het hoofd van de flemerige onderpastoor. Dat wilde ik ook! Ik deed hem na, maar mijn slordige vlokkerige weinig doelgerichte meisjesstraal bevuilde vooral de olijven die mijn geliefde saterachtige grootvader aan het opsmikkelen was in de schaduw van de keizerlijke plataan met zijn robuuste rumglas in zijn vuist geklemd, lezend Ernest Hemingway. Wie anders?!

Ik aanbad mijn grootvader. Hij gaf me een pandoering na de urinefontein op zijn olijven, maar hij had vrijwel meteen wroeging en de volgende dag kreeg ik een pluchen zeehond en een skateboard geschenk om alles goed te maken.

Het maakte alles goed, vooral het skateboard: stoer en rebels. De meisjes hadden rolschaatsen in De Panne, de jongens hadden BMX-fietsen en skateboards.

Mijn grootvader was verlekkerd op sterke gulzige wellustige veerkrachtige vrouwen, hij hoopte dan ook dat ik een grootse helse trotse strijdlustige furie zou worden. Hij vond dat ik zowel de woestheid als het raffinement in mij moest cultiveren, en dus kocht hij een skateboard voor mij, en een beetje later gaf hij me de boeken van Simone de Beauvoir, wier lelijke puitachtige man hij verafschuwde.

Mijn grootmoeder daarentegen dweepte met de donkere zwartgallige fatalistische wereld van Sartre, ze probeerde me La Nausée te doen lezen. Maar ik verdronk in de harde grijze lamlendige moerasachtige vreugdeloosheid.

Mijn grootvader zei nooit: de woestheid behoort de mannen toe en het raffinement is uitsluitend het terrein van de vrouw.

Hij was wijs en koesterde geen illusies over zijn medemens: vaak dwerg, beul, plunderaar, boeman, verrader, meeloper, en wolf. Soms keizer, kunstenaar, sjamaan, goochelaar, verlosser, en heilige.

Mijn grootvader was mijn eerste idool. Niet omdat hij een penis of een toga had. Niet omdat hij wilde paarden temde en onbehouwen walvisvaarders onder tafel kon drinken zonder verpinken. Niet omdat ik met zijn jachtgeweer en zijn Azteekse dobbelstenen mocht spelen. Niet omdat hij wulpse garnalenpelsters aan zijn vingers reeg en met ware doodsverachting de baren van de Noordzee trotseerde in een verweerde sloep die Juanita heette. Niet omdat ik zijn vuistdikke monografieën over Jeroen Bosch, Fra Angelico en Velazquez mocht inkijken. Niet omdat hij Polanski en Bataille vereerde. Toch ook wel een beetje om al die redenen.

Maar vooral omdat hij teder en vulgair en uitbundig en opstandig en hartstochtelijk was, maar ook: rechtvaardig en mild en vergevingsgezind. En omdat hij me meenam naar duikboten en spookhuizen en een onvergetelijke tentoonstelling over de Eskimo’s (Inuit), en omdat hij me vastpakte wanneer ik bang of misselijk was, en omdat hij fantastische goocheltrucs bezat en de meest magische en meest effectieve manieren kende om een kind te verlossen van een kwallenbeet, een splinter of een melktand.

Ik verafgoodde mijn grootvader, maar ik heb me nooit ingebeeld dat hij alle mannen vertegenwoordigde. Ik heb nooit onwelvoeglijk met het patriarchaat gedweept.

Ik ken ondertussen meer mensen (vrouwen, transgenders, mannen) dan me lief is, en ik weet dat ik slechts van enkelingen soelaas, humor, intelligentie, genade, gratie, en ruimdenkendheid mag verwachten.

De meeste mensen zijn inhalig, vals, gemeen, opvliegend, en egocentrisch. Ze deugen niet, maar af en toe tijdens een tête-à-tête kan ik er eentje verdragen, met genitaliën en met een scherpe geest die zich laaft aan de romans van Michel Houellebecq, aan de liedjes van Alice Cooper, en aan de films van Agnès Varda. En alles daartussen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234