Dinsdag 14/07/2020

OpinieSammy Mahdi

Waarom er Belgische F-16’s over mijn vaders geboorteland moeten vliegen

Sammy Mahdi.Beeld Bob Van Mol

Sammy Mahdi is federaal parlementslid namens CD&V.

Belgische F-16’s naar het geboorteland van mijn vader sturen of niet? Het gevoel was bevreemdend in de commissie deze week. Door het feit dat je een gezicht kan plakken op de mensen boven wier hoofden de gevechtsvliegtuigen kunnen vliegen, kijk je soms anders naar de zaken. 

Het deed me terugdenken aan 2003. Apetrots was ik toen op een zekere Louis Michel, de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken. De Amerikanen waren van plan om Irak zonder steun van de VN binnen te vallen, op zoek naar onbestaande nucleaire wapens. De Duitsers, Fransen en Belgen waren niet van plan dat te laten gebeuren. Toenmalig Amerikaans president George W. Bush zette de drie Europese landen onder druk en enkel de dappere Galliërs bleven pal staan. Of toch even. Geïsoleerd kon België enkel nog plooien en de inval in Irak was een feit.

Niet dat die inval zo negatief onthaald werd ten huize Mahdi. Saddam Hoessein was een vreselijke dictator. Voor vele Irakezen omdat hij regelmatig gruwelijk uit de hoek kon komen. Om dan nog maar te zwijgen over zijn zonen die regelmatig dorpen gingen terroriseren en betogingen met wapens durfden neer te maaien. Voor mijn gevluchte vader daarenboven ook omdat de toenmalige president het onmogelijk maakte om zijn familie in Basra te mogen zien of aanraken. Lockdown avant la lettre. 

Het was dus feest toen samen met het standbeeld van Saddam in Bagdad het dictatoriaal regime viel. Al ging de euforie ook snel weer liggen. De aanhangers van Hoessein sloten zich aan bij IS, Iran zag potentieel in de uitbreiding van de sjiitische coalitie in het Midden-Oosten en de wereldmachten hadden meer oog voor de olie uit de grond dan voor het bloed dat daarlangs stroomde. Irak, ook vandaag nog een tweestromenland.

Nucleaire gedachten

Maar niet meer het tweestromenland van weleer. De bakermat van de beschaving is nu in sommige regio’s de beerput van de beschaving geworden. Een put die heel wat landen samen hebben gegraven en nu al jaren wordt bewaakt door de monsters van IS. En dus smeekt de Irakese overheid om hulp. 

Als Irak opnieuw ineenstort, zouden de gevolgen voor de regio niet te overzien zijn. In dat geval mogen we ons verwachten aan toenemende spanningen tussen de Koerden en Turkije, toenemende spanningen tussen sjiieten en soennieten in heel het Midden-Oosten en een toename aan vruchtbare grond voor extremistisch religieus geweld. De vooruitzichten zijn in de regio nooit rooskleurig geweest, maar zo donker als nu zijn de wolken al een tijdje niet meer geweest.

2013 is 2020 duidelijk niet. Het nucleaire gevaar zit in de gedachten van haat en religieus extremisme die IS in het Midden-Oosten verspreidt. Het is even onzichtbaar als de nuclaire wapens van Hoessein, met als enig verschil dat die gedachten wel écht bestaan. De militaire operatie in Irak is juridisch gerechtvaardigd omdat de vraag expliciet van de Iraakse overheid komt. 

De morele rechtvaardiging loopt bij sommigen wel mank. Wie zich beroept op de aanslagen in Maalbeek, beroept zich op dezelfde gronden als Bush na de terreuraanslag op het World Trade Center. In de eerste plaats moet onze morele rechtvaardiging voor een militaire operatie altijd vertrekken vanuit de internationale plicht om landen te ondersteunen die om (militaire) hulp vragen. Niet het minst nadat we vanuit het Westen Irak onvoldoende hebben bijgestaan om niet te ontaarden in de broeihaard van geweld en terreur die het is geworden.

Wapens en brood

Op basis van de gekende expertise van het Belgische leger en onze trackrecord, is de inzet van het leger voor gerichte aanvallen geruststellend. Naast het counteren van propaganda van IS en het droogleggen van financiële stromen is de inzet van ons leger van kapitaal belang om IS klein te krijgen. Klein, maar niet dood. Om onkruid met de wortel tot uit de grond te trekken is meer nodig dan enkel militaire inzet.

Want ook bij IS staan ze niet stil. Terreur is en blijft hun handelsmerk, maar af en toe denken ze de bevolking aan hun kant te krijgen door zich altruïstisch op te stellen. Water en brood als handwapen. 

Als we de strijd tegen IS écht willen beslechten, is humanitaire hulp de enige onkruidverdelger. Want zolang het land een puinhoop blijft, zal IS tussen de kiezels door blijven teruggroeien. De grond in Tsjernobyl is 45 jaar later nog steeds radioactief, de radioactieve gedachten in het Midden-Oosten dreigen zonder geïntegreerde aanpak ook nog minstens even lang de regio te domineren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234