Dinsdag 07/07/2020

Column

Waarom Damso wél een kans verdient

Sammy Mahdi.Beeld Bob Van Mol

Sammy Mahdi is politicoloog en nationaal voorzitter van Jong CD&V. Zijn wisselcolumn met Derk Jan Eppink verschijnt wekelijks.

Graag stel ik me in dezen voor als advocaat van de beklaagde William Kalubi, beter gekend onder zijn artiestennaam Damso. De beklaagde wordt momenteel aan het kruis genageld wegens vrouwonvriendelijke teksten. Politici, de Vrouwenraad en een aantal sponsors zijn al spijkers beginnen verzamelen. En toch, denk ik, hoop ik, dat de publieke opinie een ander oordeel kan vellen.

Ik voel me verplicht als advocaat op te treden, omdat ik het gevoel heb dat we in moraliserende tijden ervoor moeten opletten niet met twee maten en gewichten te oordelen en de grenzen van de moralisering duidelijk af te bakenen. Mag ik beginnen met jullie allemaal uit te nodigen een aantal videoclips van Dimitri Vegas & Like Mike te bekijken? De heren kregen in 2016 de eer om het EK-lied van België te verzorgen. In heel wat videoclips worden vrouwen in beeld gebracht als lustobjecten. Toch stond toen niemand op het hoogste punt van de politiek correcte berg te roepen dat dit niet door de beugel kon. 

Bij rapmuziek blijken andere wetten te gelden.

Rapmuziek

Of ik de teksten van Damso dan apprecieer? Niet allemaal, neen. Maar hoeft dat? Moeten artiesten vanaf nu met een communicatiedienst samenwerken alvorens een lied uit te brengen om toch maar niets verkeerds te zeggen? In dat geval kunnen we rapmuziek evengoed opdoeken. 

De wortels van de rauwe muziekstijl liggen diep in de straten van sociaal achtergestelde wijken. Een maatschappijkritische muziekstijl, die zich soms heel serieus neemt door te spreken over achtergestelde wijken die zich aan hun lot overgelaten voelen. Over ouders, vaders in het bijzonder, die er niet of bijna niet zijn voor hun kinderen. Over jongeren van wie de samenleving verwacht dat ze samen met de rest over de eindmeet van het succesvol leven komen, terwijl hun veters aan de startblokken vastgestrikt worden. Maar soms ook gewoon totaal in overdrive gaat, omdat het kan. Dat kan een Nicki Minaj als vrouw evengoed als een Damso dat doet als man.

De Brusselse rapper Damso kreeg van Eden Hazard (links) en Michy Batshuayi een gepersonaliseerd Rode Duivels-shirt.Beeld RV

Ik was amper 10 jaar oud toen ik rapmuziek ontdekte via NTM. Het liedje 'Laisse pas traîner ton fils' werd een gigantische hit en overtuigde me van de intrinsieke kracht die muziek bezit, rapmuziek in het bijzonder. En toch konden ook vele van mijn raphelden het niet laten homofobe macho’s te zijn. 

Een van de grootste rappers van mijn generatie was Kery James. In het rapperscollectief Ideal J schreef hij het raplied ‘Hardcore’, waarvan de videoclip verboden werd. Luidkeels zongen heel wat jongeren dat “met twee kussende mannen de eerste tekenen van het einde van de wereld zichtbaar worden”. Hoofden bewogen op en neer op het ritme van de beat bij de aanklacht tegen de emancipatie van de vrouw. Het jaar was 1998 en de rest van de samenleving moest er niet voor onderdoen. De openbare omroep stond niet voor “neuk uw moeder”, zoals dat bij NTM het geval was, maar het opgesmukte jargon op televisiedebatten maakte de verpakte boodschap tegen vrouwenrechten of homoseksualiteit niet minder erg.

Losgestrikte veters

Is de rap van vandaag niet meer wat hij geweest is? Alleszins hoor ik te veel commerciële artiesten die een maatschappijkritisch muziekgenre gereduceerd hebben tot wat onverstaanbaar gebrabbel onder een autotune. Toch kan de muziekstijl dankzij de specifieke stijl jongeren bereiken die anders doofstom zijn voor de boodschap die je wilt aanbrengen. Of toch als het op de juiste manier gebracht wordt. 

'Mijn' Kery James kwam me vorige week nog van pas op bezoek bij een klas 15-jarigen uit Anderlecht. Aanleiding was mijn column na de rellen in Brussel, waarin ik me richtte tot de amokmakers die ik kotsbeu ben. De jongeren voelden zich geviseerd en ik mocht het komen uitleggen. In 2012 schreef Kery James ‘Constat Amer’, wat niets minder is dan een zeven minuten durende aanklacht tegen de eigen jongeren met een migratieachtergrond. Dat ‘we’ niet ambitieus genoeg zijn, dat ‘we’ niets anders kunnen doen dan auto’s in brand steken, dat ‘we’ de grootste racisten zijn en dat ‘we' moeten stoppen met klagen en harder moeten werken. Harde taal en zware woorden, maar ze kwamen aan. Rap hoort rauw te zijn. Vind je dat te straf, luister dan naar de Romeo’s.

Mag ik jullie daarom op zijn minst vragen de favoriete zanger van deze generatie Rode Duivels een kans te geven? En minstens te wachten op het WK-lied voor we hem gaan stenigen? Het beste maatje van Hazard kan iedereen tijdens het WK het gevoel geven dat we allemaal wereldkampioen van ons leven kunnen worden. Voeg er misschien alleen nog een Nederlandstalige zangeres aan toe, kwestie van iedereen tevreden te houden en ook hierin de communautaire rust te bewaren.

Damso.Beeld rv
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234