Vrijdag 04/12/2020
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Waarom creëert de overheid geen plekken waar mensen de ruimte krijgen om aan zelfreflectie te doen tijdens een crisis?

Julie Cafmeyer is columnist bij De Morgen.

Afgelopen weekend werden wij op onszelf aangewezen binnen het dilemma of we al dan niet mochten shoppen gezien de stijgende besmettingen. Virologen en politici vonden dat wij kritisch naar onszelf moesten kijken. Wij – hongerige, egoïstische schepsels – moesten aan zelfreflectie doen en de juiste keuze maken. Niemand zorgde echt voor een richting. Cathy Berx hoopte “dat het hard zou regenen waardoor mensen niet zouden komen” naar de Antwerpse koopzondag. Tegenwoordig is “hopen dat het niet regent” een nieuwe vorm van beleid.

Terug naar de hamvraag. Kopen of niet kopen? Dat is het dilemma. Ik moest wijs genoeg zijn en mijn verantwoordelijkheid opnemen. Maar waar moet ik die wijsheid halen?

Al jaren word ik dagelijks gehersenspoeld met het idee dat kopen mij gelukkig zal maken. Elke klik op het Internet genereert een advertentie die op maat is gemaakt. Ik geef mijn privacy op en word verleid door producten die zullen leiden tot de mogelijke beste versie van mezelf.

Ook in het coronabeleid krijgt consumeren al sinds het begin voorrang. Samenkomen met geliefden is minder noodzakelijk dan winkelen. Een wellness kan niet, dwalen door de Ikea wel. Een vliegtuig kan, een zaal waar kunst hangt, iemand zingt of toneel speelt, niet.

Leiden dit soort beslissingen tot de overtuiging dat consumeren het hoogste doel op aarde is? Of hoe komt het dat vele mensen (onder wie ikzelf) tegenwoordig de verbeeldingskracht missen over hoe we onze vrije tijd kunnen spenderen tijdens een mooie herfstdag? En is dat onze schuld?

Waarom creëert de overheid geen plekken waar mensen de ruimte krijgen om aan zelfreflectie te doen tijdens een crisis? Ik denk aan weiden waar we kunnen dansen, ontmoetingsplekken waar er gratis soep is, een bos waar we kunnen spreken over de doden. Plekken die niet gaan over winst, bullshitjobs en uitbuiting. Plekken die een ode zijn aan het leven.

Is het cynisch dat ik shop tijdens een pandemie? Of is het een resultaat van een kapitalistisch systeem en diens doorgedreven logica? Is het juist cynisch dat ik tijdens deze crisis – en al lang daarvoor – werd aangemoedigd om de economie draaiende te houden terwijl er in Brussel mensen rondlopen met een attest dat ze geen huisvesting hebben?

Ondertussen word ik gevraagd om solidair te zijn terwijl er mensen aanspoelen uit oorlogsgebieden die nooit recht zullen hebben op een ziekenhuisbed. Ik ben volgzaam. Laf. Een beetje rebel zou staken tot er gelijke rechten komen. Wat kan ik nu doen? Hopen op ziekenhuisbedden, zingeving, zorg, sociale gelijkwaardigheid en perspectief? Of gewoon hopen dat het eens heel hard zal regenen? Helaas hebben mijn terrasplanten me afgelopen zomer de volgende wijsheid bijgebracht: soms blijft het echt heel lang droog.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234