Maandag 06/12/2021

Griet Op de Beeck

Waarom beseften we niet dat we samen wel verandering hadden kunnen afdwingen?

Griet Op de Beeck. Beeld Jonas Lampens
Griet Op de Beeck.Beeld Jonas Lampens

Griet Op de Beeck is Vlaamse auteur en columniste voor De Morgen.

Ik hoop dat ze inmiddels niet meer bestaan, maar ik vermoed dat velen onder u er minstens een gehad hebben, zo'n leraar. Wij waren vijftien, hij was in de vijftig, droeg goedkope maatpakken en gaf Engels, een taal die volgens hem superieur was in de wereld, net zoals hij dat was tegenover ons. Hij gaf de jongen met het gezicht vol acne die te verlegen was om voor de klas vlot iets te zeggen "twee puntjes, eentje om te komen en eentje om weer te gaan zitten". De jongen kroop nog wat verder weg onder zijn eigen wenkbrauwen dan hij gewoonlijk al deed.

Tegen mij was hij veel liever: "Goed dat gij zo'n groot verstand hebt, Op de Beeckje, want van uw looks zult gij het ook nooit moeten hebben." Mijn broer, die een goeie tien jaar eerder van diezelfde man les kreeg, herinnerde zich dat hij tegen een boerenzoon zei (die met een lijf en gezicht vol schrammen op school verscheen na een grootse kippenslachting): "Kijk mensen, Ronny heeft geprobeerd om met mes en vork te leren eten." Om maar te zeggen: het was een levensvervulling voor deze man, het systematisch kleineren en attaqueren van al wat hij de baas kon. Dat was op school bekend, maar dat werd gerelativeerd: "Hij bedoelt dat allemaal niet zo slecht", en "hij is wel goed in zijn vak". En zo is hij dus tot aan zijn vijfenzestigste op die manier kunnen doorgaan. Ik vraag mij nu weleens af: wat was er gebeurd als wij als leerlingen - die klas of tien die hij onder zijn hoede had, goed voor toch makkelijk tweehonderd man - collectief hadden gezegd: "Wij pikken dit niet meer." Waarom beseften wij toen niet dat we samen wel degelijk verandering hadden kunnen afdwingen? Misschien om dezelfde redenen als waarom we vandaag ook vaak geneigd zijn om ons niet achter initiatieven te scharen, omdat het - zeggen we dan zuchtend - toch wel weer niks zal uithalen, omdat je als individu sowieso machteloos zou staan.

Alleen al om onszelf te herinneren aan wat allemaal mogelijk is als mensen handen in elkaar slaan, zou iedereen naar Pride moeten gaan kijken, een Britse film van Matthew Warchus, gebaseerd op ware gebeurtenissen. Een club homo's en lesbiennes beslist om geld in te zamelen voor de gezinnen die getroffen werden tijdens de Britse mijnstaking in 1984. Zij wilden zich solidair tonen omdat de mijnwerkers, net als zij, gekleineerd en genegeerd werden door Thatcher en haar regering en de ingezette politiemacht. In de film zie je hoe de bende één dorp uitkiest in Wales om alle donaties aan te schenken. Als de twee gemeenschappen samenkomen, schuurt dat in het begin nog behoorlijk - het vindt ten slotte plaats in het verre van homo-vriendelijke Groot-Brittannië van de jaren tachtig - maar hoe beter ze elkaar leren kennen, hoe collectiever de Welshe gemeenschap ontdooit. En uiteindelijk heeft de verbroedering tussen de twee groepen zelfs op nationaal niveau grootse gevolgen.

undefined

Pride is een heerlijke film. Bijzonder hoe de regisseur er in slaagt om niet - zoals met zulke verhalen meestal gebeurt - gestaag op te bouwen naar één emotioneel hoogtepunt, maar voortdurend van het ene hoogtepunt naar het volgende te walsen. Ook omdat het over zoveel gaat. Over erkenning vragen én krijgen voor wie je bent en dat waar je voor staat. Over vooroordelen en hoe die maar stand kunnen houden als een problematiek abstract blijft, en geen gezicht krijgt, tenzij er andere angsten meespelen. Over voluit leven, en des te meer oog in oog met sterfelijkheid - de eerste aidsdiagnoses werden ook rond die tijd gesteld. Over voorwaardelijke en onvoorwaardelijke soorten van liefde. En dus, zoals gezegd, ook over hoe mensen die hun krachten bundelen, enorme impact kunnen hebben.

undefined

Er zitten ook zulke intrigerende, mooie mensen in dit verhaal. Best veel, eigenlijk, voor in een film, en toch ga je van hen allemaal binnen de kortste keren minstens een beetje houden. Bovendien is Pride ook nog geestig, niet haha-grappig, maar vol lekkere, slimme, glimlachafdwingende dialogen en situaties. Ik bedoel maar: als u cinemagewijs dit nieuwe jaar goed wil inzetten, gun uzelf deze alvast.

undefined

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234