Woensdag 24/07/2019

Column

Waar zijn ze, mijn pesters van weleer?

Saskia de Coster. Beeld BELGAIMAGE

Saskia de Coster is schrijver van Wij en ik en Wat alleen wij horen.

Ik ken hun namen, hun achtergronden, hoeveel Prince-koeken met witte crème ze meekregen in hun brooddoos. Ik ben nog steeds voorzichtig als ik een bruine boterham eet, beducht op stukjes zilverpapier tussen het beleg.

Mijn verhaal is een klassiek pestverhaal uit de good old days: voormalige beste vriendinnetje dat zich plotsklaps, nadat zij minder scoorde dan ik, tegen me keerde en de hele klas meesleurde.

Mijn pesters keken vol voorpret toe hoe ik hapte in mijn bruine boterhammen. De pijn schoot door mijn tandvlees. Ik gaf geen krimp. Ik gunde hen die overwinning niet. Op de speelplaats knalden ze om het hardst tegen me op en liepen over het monsterlijke spook dat ik was heen. Ik kotste mijn ziel uit van ellende. En die bruine boterhammen.

Ik ging naar huis, ik trok andere kleren aan, nog lelijkere, ik nam een verfborstel en vertelde mezelf dat ik alleen hier echt was. Geen bespottelijk, onzichtbaar spook maar een echte, eenzame kunstenaar. Ik droomde van een vage redder, iemand die de Pipi Langkous én de Annika in mij, de tomboy van het zuiverste water én de betweterige boekenwurm, zou bevrijden en een geldig bestaansbewijs in de wereld daarbuiten kon geven.

In mijn tijd heerste en verdeelde de werkelijkheid dictatoriaal. Er was de speelplaats, er was thuis. De wereld was klein en kromp tot een claustrofobisch luciferdoosjeformaat op school. Als je de pech had om zwaar buiten de groep te vallen, kon je maar hopen dat de jaren en je eigen inwendige kompas je zouden navigeren uit hellhole School.

Ik moet eerlijk zijn. Er was hulp. Op dat glorieuze moment waarop de gezagsdragers mij afdreigden dat ik nu maar eens moest aanwijzen ‘wie die zogenaamde pesters waren’. En plein public, in volle klas, in de schijnwerpers, kreeg ik kans op het erelabel Grootste Klikspaan van de Planeet. Ik zweeg, daar op de bodem van eenzaamheid, losgeknipt van mijn medeleerlingen én de leerkrachten.

Misschien hoopte ik, meer nog dan op wonderbaarlijke hulp van buitenaf, op een uitgestoken hand van iemand, gewoon iemand. Van sommige pesters dacht ik: jij wil mij eigenlijk niet pesten, jij bent een meeloper met de daver op het lijf. Jouw beurt om mij een basketbal tegen het hoofd te gooien en hysterisch te lachen, met veel speekseldraden die van je buitenboordbeugel druipen. Zo werkt het. Groepsdruk. Pesten werkt verbindend.

Gepest zijn ook. Veel van mijn vrienden nu zijn mensen die gepest zijn. We herkennen elkaar, als drankzuchtigen die de drank in de blik geëtst is. Wij ex-gepesten dragen onze onzekerheid, ons luciferformaat, met grote mond en plots overkokend hart bij outsiders.

Ik zag de getuigenis van Annelies Wolfs op de website van De Morgen. Zij verwoordt nogal accuraat waar het schrijnt als je gepest wordt: ‘Ik voelde mij niet meer veilig’. Ze vertelt hoe nota bene het internet een veilige plek voor haar werd. Internet, die andere wereld, om misschien te helen wat je als gepeste voelt: een gebrek aan verbondenheid met de wereld. Een uitweg uit de dwangbuis van de werkelijkheid, een wereld waar het net veilig is dat je je onzichtbaar voelt of kan maken met een ander profiel. Waar heel concreet praatgroepen zijn en je kunnen linken aan andere mensen, om de dictatuur van het echte leven als gepeste even op te heffen.

Zovele jaren later. Ik ken hun namen, ik ken hun beroepen, ik denk dat ze nog steeds de witte crème van tussen hun Princekoeken likken. Maar waar zijn ze? Alsof die hele kudde pestbuffels snel naar de horizon van mijn jeugd gedenderd is, en dan in de optrekkende stofwolk over de rand van de aarde gevallen is.

Het is hun online afwezigheid die me zo opvalt. Mijn grootste pester is naar het schijnt psychologe geworden. Ze blijft offline. Of is ze actief in een besloten Facebook-groep van ex-pesters? Na al die jaren, op zwakke dagen, hoop ik soms op een onverwacht berichtje van een van hen, een digitaal uitgestoken hand of duim. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden