Woensdag 26/06/2019
Beeld rv

Column Hugo Camps

Waar blijf je, Vince?

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Vincent Kompany is begonnen aan zijn Grand Design. Speler-coach van RSCA is maar een begin. Ik zie het als een eerste stap in de Belgische politiek, in de voetsporen van zijn vader. Kompany was nooit alleen maar voetballer, hij was ook goeroe, zakenman, predikant. Vroeger hadden sommige clubs een kapelaan in dienst. Patro Eisden was daar een schoolvoorbeeld van. Vince heeft een paar kapelaantrekjes: voetbal als eredienst, maar als geestelijk begeleider mikt hij hoger.

In zijn afscheidstoespraakje voor de spelers van Man City sprak Vince The Prince met een Obama-timbre. Geladen, stiltes tussen de woorden, bluesy. Een tribuun met magische klanken. Bij Anderlecht is er niet één bestuurder die een academische speech kan houden, wat dat betreft is Kompany alvast zonder concurrentie. Er zal veelvuldig gebruik worden gemaakt van zijn oratorische flair. Tenslotte is hij nu de echte ambassadeur van paars-wit.

Ruïne

Speler-coach, het klinkt mooi antiek. Alleen in de lagere provinciale regionen bestaat het nog. In het professionele voetbal is het haast niet meer te doen. In de grote liga’s is de combinatie afgeschreven als onwerkbaar. Met de dubbele functie van Vince wou Anderlecht aangeven dat er maar één leider is met absoluut gezag. De anderen zijn waterdragers, de een al wat meer gecoiffeerd dan de ander. Dan nog ondergeschikt.

Het is een wanhoopspoging van een club die zichzelf herleid heeft tot ruïne. Meer marketing dan geloof. Maar het past wel bij het karakter van Vincent Kompany. Overal waar hij verscheen, trok hij het leiderschap naar zich toe. Bij de clubs waar hij speelde, bij de Rode Duivels, in zijn vriendenkring en tegenover zakenrelaties. Kompany geniet van Het Hogere, zowel spiritueel als materieel. Zijn Alleingang bij de Rode Duivels heeft weleens tot frustraties bij medespelers geleid. De captain is niet echt hautain, maar wel héél zelfverzekerd.

Net als Eddy Merckx heeft Vincent zich nooit willen amuseren met de communautaire bazaar van dit dolgelukkige landje. Zijn hoofdstedelijk hart liet dat niet toe. Maatschappelijk betrokken was hij wel, over alle continenten heen. Met Afrika natuurlijk in het centrum van zijn zorg.

Brussel in de bloedbaan

Als ik The Prince een beetje politiek moet uittekenen, kom ik bij een sociaal liberaal met voluntaristisch begrip voor de bezittende klasse, meer dan voor de boerenstand. In Engeland is deze voetballer ook gekend als passioneel zakenman. Het gerucht ging even dat hij Anderlecht zou opkopen. Uiteindelijk verkoos hij invloed boven bezit, maar eeuwig is dat niet.

Anders dan de meeste voetballers heeft Vincent Kompany een politieke reflex. Brussel is in zijn bloedbanen gekropen. Als hoofdstad, maar ook als sociaal weefsel in achterbuurten die hij uit ervaring kent. Hij is Belg zonder voorbehoud en ook nog perfect meertalig. Van dat soort zijn er niet zoveel in het derde gewest. Tot nu toe hield hij zijn tentakels zakelijk, maar vroeg of laat komt daar zeker politiek bij. Hij zal zich niet laten opjagen door een aftandse partij die straks niet meer bestaat, hij zal zelf een initiatief nemen. Wie weet wordt hij ooit de eerste extraparlementaire premier. Hij is er mondiaal genoeg voor.

Heilig vuur

Het is opvallend dat in deze verkiezingscampagne weer geen staatsman is opgestaan die verraste of ontroerde. Ik hoorde alleen maar meel in de mond met af en toe gekwaak van een paar rechtse schreeuwlelijken. Het klassieke opgeklopte rumoer rond Theo Francken die zelf langs de grenzen van ranzigheid scheerde. Een verfrissend geluid was er niet bij. Waar blijft toch de Vincent Kompany van de politiek? Waar dat charisma, waar die authenticiteit? Wordt er hier dan niet meer geïnvesteerd in politieke talenten? Het lijkt erop dat steeds meer kopstukken en partijen de democratie hebben opgegeven. Althans, het heilig vuur voor het algemeen belang is weg.

 Ik mis zelfs de eer van het ambt die je bij Kompany wekelijks terugzag als aanvoerder van Man City en van de Rode Duivels. Zeg mij dan, wat is er meer nodig om deze natiestaat met liefde en passie te dienen? Ik weet ook dat Anderlecht en Club Brugge subnaties zijn die met de paplepel worden doorgegeven. Dan wordt gezamenlijkheid iets makkelijker. Maar toch, dit land wordt in de steek gelaten door een geestesmerk en door politieke herders. De verkiezingscampagne heeft weinig honing losgewoeld voor een gelukkig leven in de komende jaren. De vloek van de onverschilligheid houdt ons in de greep. Vincent Kompany heeft veel meegemaakt, maar onverschilligheid kent hij niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden