Donderdag 20/02/2020

ColumnHugo Camps

Waar blijf je, Jean-Luc?

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

De informateurs Joachim Coens (CD&V) en Georges-Louis Bouchez (MR) mogen van koning Filip nog een rondje draaien. Het is een gunst van de wanhoop. Coens en Bouchez hebben tijdens hun wekenlange informatieronde niets bereikt. Ze hebben er ook de allure niet voor. De christendemocraat is nog steeds havenbaron die het mijnenveld tegemoet treedt in een carreau-groen croonersjasje van C&A. De liberaal blijft een festivaljongetje dat niet kan wachten om zelf te mogen jodelen. Terwijl de toestand hopeloos is, lijkt er geen elder statesman meer te bestaan om de politiek bij zinnen te brengen. Sommigen hadden graag Conner Rousseau op pad gestuurd als non-conformist van het jeunisme. Ach, die Conner. Hij weet niet eens wat het charter van Quaregnon is en ziet socialisme als een marketingoffensief. Plastisch chirurg van lege woorden.

De informateurs glunderden zich een ongeluk na de verlenging van hun opdracht. Kinderen in een snoepwinkel van ijdelheid. Allicht zorgen zij niet voor een doorbraak, ze hebben het te druk met hun fifteen minutes of fame. Coens wil ook nog maagd blijven in de tsjeventraditie van Koen Geens. In het geniep is hij voorstander van een verrottingsstrategie. Bouchez is al lang blij dat hij is toegelaten tot de rococosalons van Brussel. Beide koorknapen blijven hangen op het ereterras van hun hun zelfbedachte roem.

Tja, waar is het land dan nog?

Bij iedere stap in het ravijn moet ik steeds vaker aan Jean-Luc Dehaene denken. Geen fijnproever van democratische orthodoxie, maar bij alles wat hij aanpakte, ging het vooruit. Een surplace kon nooit lang duren. Hij forceerde de boel en had daar ook het gewicht voor. Dat dit soort politici er niet meer zijn, of geen kans meer krijgen van de marketingjunta, breekt ons nu zuur op. Kamervoorzitter Patrick Dewael zou het nog kunnen, maar de Tommeleins van zijn partij gunnen hem niets.

Het wordt weinig gezegd dat de aanslepende politieke crisis mede het gevolg is van een personele vacuüm. De elite van de traditionele partijen is verbrand of aan slijtage ten onder gegaan. In dat opzicht is ook N-VA een traditionele partij.

Al zijn loodgieterspraktijken ten spijt is Jean-Luc Dehaene altijd elite gebleven. Hij bleef over het eigen denken heen handelen, bricoleren, verzoenen. Zij die hem afwezen waren binnen de kortste keren beschaamd voor hun veto.

We hebben veel gelachen met brexitmeisje Theresa May. Ze kreeg niets meer klaar en donderde van de ene mislukking in de andere. Maar in het ondergangskoor van onze politieke klasse zou zij nog een nachtegaal zijn geweest. De brexit komt er nu en de federale regering blijft een mozaïek van brokstukken. Er is geen greintje vertrouwen meer in de politiek. De laatste splinter is verkwanseld in het schervengericht van zogenaamde partijpolitieke elites.

Jean-Luc, stuur ons de schaduw van de inventieve bruut die je zelf was! Mandateer hem, voor mijn part met list en bedrog, om de lethargie van uw nakomelingen op te blazen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234