Maandag 10/08/2020

OpinieHilde Sabbe

Vrouwen herleiden tot broedmachines, mag nooit meer gebeuren. Maar daar houden mijn stellige zekerheden plots op

Beeld Tim Dirven

Hilde Sabbe is Brussels Parlementslid namens one.brussels

Laat ik beginnen met wat ik wél weet. Dat België een uitstekende abortuswetgeving heeft, dankzij de niet-aflatende strijd van verdedigers van vrouwenrechten, van ‘Baas in eigen Buik’-demonstranten, moedige activisten, dokters en ja, politici. Vrouwen die ongewenst zwanger zijn, worden in ons land niet aan hun lot overgelaten, maar kunnen rekenen op veilige en deskundige zorg.

Dat is iets om nog elke dag dankbaar voor te zijn, en waakzaam, want recente geschiedenis leert ons dat dit geen verworven recht is. Overal ter wereld staan religieuze zeloten en conservatieve patriarchen klaar om belangrijke vrijheden van vrouwen in te perken en hen opnieuw te reduceren tot broedmachines. Dat mogen we niet, nooit laten gebeuren, in naam van geen enkele godheid of ideologie.

Maar daar houden mijn stellige zekerheden plots op. Want ondanks al mijn feministische, progressieve overtuigingen weet ik niet goed wat ik moet denken van een wetsvoorstel dat de grens voor abortus op achttien weken legt. En misschien heeft het hier mee te maken.

“U kan het volgen op het scherm, als u wil”, zei de vriendelijke arts die zo’n vijftien jaar geleden mijn abortus uitvoerde, maar ik draaide resoluut mijn hoofd weg. Ik was zo’n tien weken zwanger, en dat het maar om een klompje cellen ging, een onbestemde grijze vlek: dat was voor mij op dat moment heel belangrijk om te geloven. De abortus was een weloverwogen beslissing waar ik 100 procent achter stond, maar de uitvoering moest zo weinig mogelijk concreet en tastbaar.zijn. Als ik een hartje had zien kloppen, of godbetert, iets had gezien dat op een armpje op voetje leek: had ik er dan kunnen mee doorgaan? Ik weet het nog altijd niet.

Hilde Sabbe.

Bij een foetus van achttien weken kun je niet wegkijken: er zijn handjes en voetjes en oren en een neus. Natuurlijk is dat een argument dat rationeel geen stand houdt en waarbij je jezelf voor de gek houdt. Dat klompje cellen van tien weken heeft evengoed alle potentie om uit te groeien tot een volwaardig wezen, dat neusje en die oren zitten al klaar. Maar je hebt de soevereine beslissing genomen om dat niet te laten gebeuren. 

Ik kan niet zeggen dat ik ooit spijt heb gehad van die abortus. De argumenten die er toen voor zorgden dat ik ervoor koos, gelden nog steeds. Ja, ik fantaseer er weleens over hoe het kind er zou hebben uitgezien, en als het huis erg leeg aanvoelt zonder mijn zoon schiet het soms door me heen dat hij of zij wellicht nog bij ons zou wonen. Toch zou ik het weer doen als de keuze zich stelde. Maar aan achttien weken?

Niemand, denk ik dan. Dus ja: vrouwen die pas dan beslissen dat ze een abortus willen, hoe komt dat? We weten dat ze er zijn, en dus moeten ze geholpen worden. Maar ik vind het niet onterecht om, zoals Valerie Van Peel schrijft, eerst te gaan onderzoeken wie die vrouwen zijn, waarom ze het doen en hoe we dat kunnen voorkomen. Dat lijkt me zinvoller dan zomaar de grens op te schuiven.

Laat ik eindigen met wat ik wél weet. Dat ik het ronduit wansmakelijk vind om een dergelijke delicate kwestie te reduceren tot breekijzer of struikelsteen voor een mogelijke coalitie. Vorm een regering, maar gebruik abortus hier niet voor.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234