Dinsdag 09/08/2022
Mohamed Ouaamari. Beeld DM
Mohamed Ouaamari.Beeld DM

OpinieMohamed Ouaamari

Vroeger zou ik zeggen: ‘Ach, we hebben ministers en hun adviseurs die de dingen zien aankomen’

Mohamed Ouaamari is auteur van Groetjes uit Vlaanderen. Zijn column verschijnt tweewekelijks.

Mohamed Ouaamari

Zouden sommige politici last hebben van een impostersyndroom? Het ongemakkelijke gevoel dat sommigen ervaren niet geschikt te zijn voor de job. Ik geloof van niet. Je moet erg veel zelfvertrouwen hebben om op een dag te beslissen je kandidaat te stellen voor de verkiezingen. Daarbovenop ook een gezonde portie zelfoverschatting en naïviteit wanneer je besluit op een lijst te staan zodat je de wereld kunt veranderen. Als het meezit delen een hoop mensen die naïviteit en beland je in het parlement of godbetert in de regering.

En dan zit je daar wat te lummelen. Papieren dossiers worden in kruiwagens aangevoerd richting je kantoor dat je inrichtte met ingekaderde motivational quotes van naargelang je politieke voorkeur Nelson Mandela, Gandhi en Winston Churchill. Je kleeft een muursticker ‘Be the change you want to see’ als een political basic bitch. Lobbygroepen wachten buiten geduldig op hun beurt om hun zaak te bepleiten. In de namiddag een bedrijfsbezoek waar je op de foto moet terwijl je een hap neemt van biologische zandkoekjes gemaakt van biotechtarwe. Voorsteltweet: ‘Vlaanderen is het Silicon Valley van de zandkoekjes’.

’s Avonds weer achter het bureau. Dossiers worden gewikt en gewogen. Adviezen van academici worden keurig afgezet tegen die van lobbyisten. Subsidies toegekend of gestript. Handtekeningen worden gezet met die pen die je kreeg van je partner toen je verkozen raakte in het parlement. Een soort aandenken en talisman tegen duivelse affaires.

Eigenlijk ben je niet goed opgewassen tegen de grote uitdagingen die op je werktafel liggen, maar daar mag je niet aan denken. Je bent verkozen en dus geschikt. Het volk wil geen zwakke leiders die het niet kunnen.

Het politieke geklungel van afgelopen weken heeft mij ongerust gemaakt. Iedereen kan aanvaarden dat een onbekend virus onze leiders in 2020 tot improviseren heeft gedwongen, maar in 2021 is dit geen excuus meer. Maar waarom worden foute politieke keuzes van een paar maanden oud zo snel herhaald? En vanwaar komt dat zelfvertrouwen en die arrogantie waarmee ze die maken?

Afgelopen weekend las ik in De Standaard een interview met Pierre Wunsch, gouverneur van de Nationale Bank waarin hij waarschuwt voor een economische crisis die ons boven het hoofd hangt. Ik weet evenveel van economie als pakweg hockey, maar ik voel de prijsstijgingen in de supermarkt en op de energiefactuur. Zitten we aan de vooravond van een nieuwe financiële crisis waarin de sociaal-economisch zwakkeren na de coronacrisis weer een nieuwe opdoffer krijgen? Politici sussen: het komt wel goed.

Vroeger zou ik zeggen: “Ach, we hebben ministers en hun adviseurs die zich daarmee moeten bezighouden. Die zien zulke dingen toch aankomen. De laatste economische crisis is niet zo lang geleden.” Door corona is zelfs dat allerlaatste greintje vertrouwen verdwenen.

En zo trekken naïeve kloten als ik niet meer naar de stembus om de wereld te veranderen. We kleuren een bolletje naast een naam en prevelen: op hoop van zegen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234